Ἡ φθορὰ ὑπάρχει· ἡ ἐναλλακτικὴ ἀπουσιάζει
Μὲ βαρύγδουπα ἀλλὰ κούφια λόγια ἐπιχειρεῖ ἡ ἀντιπολίτευση νὰ πείσει ὅτι ἀνασυντάσσεται. Παρὰ ταῦτα δὲν πείθονται οὔτε ἐκεῖνοι ποὺ διανοοῦνται ἢ καὶ μετέρχονται αὐτὰ τὰ ἐπικοινωνιακὰ τεχνάσματα. Πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Ἡ ἀντιπολίτευση ὀφείλει νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ κυβερνητικὴ κυριαρχία δὲν στηρίζεται πλέον τόσο στὴ δύναμη τῆς κυβερνήσεως, ὅσο στὴν ἀδυναμία τῶν ἀντιπάλων της. Διότι, παρὰ τὰ εὐνοϊκὰ δημοσκοπικὰ εὑρήματα, τὰ μέτωπα ποὺ ἔχουν ἀνοίξει στὴν κοινωνία εἶναι πολλὰ καὶ σοβαρά.
Ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ οἱ κορυφαῖοι ὑπουργοί του ἐξακολουθοῦν νὰ προβάλλουν δεῖκτες ἀναπτύξεως, ἐπενδυτικὲς ἐπιτυχίες καὶ μακροοικονομικὲς ἐπιδόσεις. Τὴν ἴδια στιγμή, ὅμως, ὁ πολίτης ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ μιὰ ἐντελῶς διαφορετικὴ πραγματικότητα.
Οἱ συγκοινωνίες παραμένουν πεδίον διαρκοῦς ταλαιπωρίας καὶ ἀποσυντονισμοῦ, παρὰ τὶς διαβεβαιώσεις τοῦ Ὑπουργείου Ὑποδομῶν καὶ Μεταφορῶν. Ἡ ἐγκληματικότητα καὶ ἡ αἴσθηση ἀνασφαλείας ἐξακολουθοῦν νὰ ἀπασχολοῦν τὴν κοινὴ γνώμη, παρὰ τὴν πολυετῆ παρουσία τοῦ κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στὸ Ὑπουργεῖο Προστασίας τοῦ Πολίτου (καὶ ὄχι Δημοσίας Τάξεως).
Τὰ ἐπαναλαμβανόμενα περιστατικὰ βίας μεταξὺ ἀνηλίκων, τὰ ὁποῖα πλέον καταγράφονται σχεδὸν σὲ καθημερινὴ βάση, γεννοῦν εὔλογα ἐρωτήματά περί τῆς ἀποτελεσματικότητος τῶν ἐφαρμοζομένων πολιτικῶν.
Ἡ δὲ πρόσφατη γυναικοκτονία στὴν Καλαμάτα, ἡ ὁποία συνεκλόνισε τὸ πανελλήνιο, δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα ἀκόμη ἀστυνομικὸ συμβάν. Ὑπενθυμίζει μὲ τὸν πλέον τραγικὸ τρόπο ὅτι πίσω ἀπὸ τὶς κυβερνητικὲς ἀνακοινώσεις καὶ τὶς στατιστικὲς ὑπάρχουν πραγματικὲς κοινωνικὲς παθογένειες ποὺ παραμένουν ἄλυτες.
Δὲν πρόκειται περὶ μεμονωμένων περιστατικῶν οὔτε περὶ συγκυριακῶν ἀστοχιῶν. Πρόκειται περὶ μιᾶς συσσωρεύσεως δυσλειτουργιῶν ποὺ ἐκτείνονται ἀπὸ τὴν οἰκονομία καὶ τὴ δημόσια ἀσφάλεια ἕως τὶς μεταφορὲς καὶ τὴν καθημερινότητα τοῦ πολίτου, δημιουργῶντας τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ κυβερνητικὴ μέριμνα ἐξαντλεῖται συχνὰ στὴν ἐπικοινωνία καὶ ὄχι στὴν οὐσία.
Καμμία ἐπαφὴ μὲ τὴν κοινωνία
Καὶ ἐνῷ ὅλα αὐτὰ συσσωρεύονται, ἡ δημόσια συζήτηση ἐξακολουθεῖ νὰ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ ἀριθμούς, ἐπενδυτικὰ σχέδια, ἐπικοινωνιακὲς παρουσιάσεις καὶ κυβερνητικὲς ἐξαγγελίες. Ἡ εἰκόνα ποὺ σχηματίζεται σὲ μεγάλο μέρος τῆς κοινωνίας εἶναι ὅτι τὸ ἐπιτελικὸ κράτος παρακολουθεῖ μὲ ἐξαιρετικὴ προσοχὴ τοὺς οἰκονομικοὺς δεῖκτες, ἀλλὰ μὲ αἰσθητῶς μικρότερο ἐνδιαφέρον τὶς δυσκολίες τῆς καθημερινότητος.
Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ συζητήσεις περὶ ἀδιαφάνειας, εὐνοιοκρατίας, ἀναθέσεων καὶ κλειστῶν κυκλωμάτων ἐξουσίας ἐξακολουθοῦν νὰ βρίσκουν ἀκροατήριο, ὄχι ἐπειδὴ τὶς ἐπιβάλλει ἡ ἀντιπολίτευση, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ἴδια ἡ κυβέρνηση ἀδυνατεῖ νὰ τὶς ἀπονευρώσει ὁριστικῶς μὲ πράξεις ποὺ νὰ πείθουν.
Τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι ἀπέναντι σὲ αὐτὴν τὴ φθορὰ δὲν ὀρθώνεται μία ἀξιόπιστη ἐναλλακτικὴ πρόταση ἐξουσίας. Ἀντιθέτως, τὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐπιμένουν νὰ ἀνακυκλώνουν τὰ ἴδια πρόσωπα, τὶς ἴδιες συνταγὲς καὶ τὶς ἴδιες ἀποτυχημένες ἰσορροπίες.
Ἔτσι, ἀντὶ νὰ μετατρέπουν τὴν κυβερνητικὴ φθορὰ σὲ πολιτικὴ δυναμική, λειτουργοῦν ὡς μηχανισμὸς παρατάσεως τοῦ βίου τῆς κυβερνήσεως. Καὶ αὐτὸ συνιστᾶ ἴσως τὴ μεγαλύτερη ἀποτυχία τῆς ἀντιπολιτεύσεως: ὄχι ὅτι δὲν κερδίζει τὴν ἐξουσία, ἀλλὰ ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ πείσει πὼς εἶναι ἕτοιμη νὰ τὴν ἀσκήσει.
Θὰ ἀνέμενε κανεὶς ἀπὸ τοὺς κ.κ. Ἀνδρουλάκη, Φάμελλο, Βελόπουλο, Νατσιό, Κωνσταντοπούλου καὶ τοὺς λοιποὺς ἀρχηγοὺς τῆς ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἐπιδείξουν στοιχειώδη πολιτικὴ γενναιότητα. Νὰ προβοῦν σὲ δημόσια αὐτοκριτική, νὰ καταθέσουν συγκεκριμένο πρόγραμμα κυβερνησιμότητος καὶ νὰ ἐξηγήσουν μὲ ποιόν τρόπο προτίθενται νὰ ἀσκήσουν ἐξουσία. Διότι ἡ συνεχὴς καταγγελία δὲν συνιστᾶ πρόταση διακυβερνήσεως καὶ ἡ διαρκὴς διαμαρτυρία δὲν παράγει πολιτικὴ προοπτική.
Ἐὰν ἀδυνατοῦν νὰ τὸ πράξουν, τότε ὀφείλουν νὰ ἀναλογισθοῦν ἐὰν ὑπηρετοῦν πράγματι τὰ κοινωνικὰ στρώματα τὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται ἢ ἁπλῶς τὴ συντήρηση τῶν κομματικῶν τους μηχανισμῶν. Καὶ ἐὰν ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ δεύτερη, τότε ἡ δημόσια ζωὴ θὰ ὠφελεῖτο περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀνάδειξη νέων προσώπων παρὰ ἀπὸ τὴν ἀνακύκλωση τῶν ἰδίων πρωταγωνιστῶν μιᾶς μακρᾶς περιόδου πολιτικῆς ἀδυναμίας.
Διαβάστε ακόμα:
