Η κυβέρνηση δεν εκπέμπει εικόνα κατάρρευσης. Αντιθέτως, οι τελευταίες κινήσεις της μαρτυρούν ότι αντιλαμβάνεται πως το πολιτικό και εκλογικό της πλεονέκτημα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένο. Η ενεργοποίηση του κομματικού μηχανισμού, οι πληροφορίες περί στοχευμένου ανασχηματισμού, η προώθηση μέτρων για οφειλέτες και δανειολήπτες, καθώς και η προσπάθεια επαναφοράς της ατζέντας στα ζητήματα της ασφάλειας, του Μεταναστευτικού και των εθνικών θεμάτων, συνθέτουν την εικόνα μιας παράταξης που προετοιμάζεται για δυσκολότερες πολιτικές συνθήκες.
Η ουσία των εξελίξεων δεν βρίσκεται τόσο στη δημόσια παραδοχή του κ. Αντώνη Σαμαρά ότι έχει λάβει τις αποφάσεις του για το πολιτικό του μέλλον. Η πραγματική σημασία της παρεμβάσεώς του έγκειται στο ότι λειτουργεί ως δοκιμασία αντοχής της Νέας Δημοκρατίας προς τα δεξιά.
Την ίδια στιγμή, η επανεμφάνιση του κ. Αλέξη Τσίπρα και οι συζητήσεις γύρω από ένα νέο πολιτικό εγχείρημα αποτελούν αντίστοιχη δοκιμασία για το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά, αλλά και την «Πλεύση Ελευθερίας» (παρότι αυτό δεν το παραδέχονται επισήμως οι αναλυτές).
Η πολιτική χαρτογράφηση της περιόδου είναι πλέον ευδιάκριτη:
- Στον χώρο της Κεντροδεξιάς αναζητούνται τα όρια της εσωτερικής συνοχής και της ιδεολογικής εκπροσωπήσεως.
- Στον χώρο της Κεντροαριστεράς διεξάγεται μία μάχη πολιτικής επιβιώσεως και επαναπροσδιορισμού.
- Στο κυβερνητικό στρατόπεδο εξετάζονται τρόποι μετατροπής της φθοράς σε δίλημμα σταθερότητος.
Την ίδια ώρα, η κοινωνία εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε τέσσερις κυρίαρχες διαθέσεις:
- Η κόπωση από τη διαρκή ανακύκλωση των ίδιων πολιτικών προσώπων,
- Η δυσαρέσκεια για την ακρίβεια και τα χρέη,
- Η ανησυχία για τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τα Ελληνοτουρκικά,
- Μία συγκρατημένη ανακούφιση από μέτρα όπως οι νέες ρυθμίσεις οφειλών και η διεύρυνση του ακατασχέτου.
Μέσα από τα σημερινά πρωτοσέλιδα και τις δημόσιες παρεμβάσεις αναδεικνύονται πέντε μεγάλα μέτωπα. Το πρώτο αφορά τις εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία, τις σχέσεις με τον Αντώνη Σαμαρά, τις οργανωτικές αλλαγές και τη στρατηγική επανεκκινήσεως.
Το δεύτερο αφορά τη ρευστότητα της Κεντροαριστεράς, όπου η πιθανή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα προκαλεί αναταράξεις σε ολόκληρο τον χώρο.
Το τρίτο σχετίζεται με την οικονομία της καθημερινότητας: ακρίβεια, οφειλές, τράπεζες, εξωδικαστικός μηχανισμός, αγροτικός κόσμος και πραγματικά εισοδήματα.
Το τέταρτο συνδέεται με το γεωπολιτικό περιβάλλον, από την τουρκική αναθεωρητική πολιτική και τη «Γαλάζια Πατρίδα» μέχρι τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία.
Και το πέμπτο αφορά την καθημερινότητα του πολίτη: υγεία, παιδεία, δημόσια διοίκηση, εργασία, συντάξεις και ποιότητα ζωής.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις και τα μέσα ενημερώσεως παρακολουθούν τα ίδια γεγονότα, αλλά τα ερμηνεύουν μέσα από εντελώς διαφορετικά πρίσματα. Άλλοι μιλούν για μεταρρυθμίσεις και σταθερότητα, άλλοι για εθνικές υποχωρήσεις, άλλοι για κοινωνική πίεση και πολιτική φθορά, ενώ αρκετοί βλέπουν κυρίως δείκτες, αγορές και επενδυτικούς κινδύνους.
Πίσω από όλες αυτές τις αναγνώσεις, όμως, κρύβεται μία κοινή διαπίστωση: όλοι επικαλούνται τη σταθερότητα, αλλά όλοι προετοιμάζονται για μία περίοδο αυξημένης πολιτικής αβεβαιότητος. Και αυτό ίσως αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της νέας εποχής που διαμορφώνεται μπροστά μας, καθώς αναζητείται ο πιο «αδύναμος κρίκος» που θα υποστεί το κόστος των αποφάσεων και των ευθυνών.
