ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ & ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ – Η Ευσεβία Κοσμίδου αναδεικνύει τη σημασία της πρόληψης, της σχολικής ασφάλειας, της οικογένειας και της παιδείας
Άρθρο: Ευσεβία Κοσμίδου Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, κάτοχος Μεταπτυχιακού (M.Sc.) στην Πολιτιστική Αγωγή
*Το άρθρο δημοσιεύεται αποκλειστικά στην «ΗΜΕΡΑ»
με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας
κατά της Ενδοσχολικής Βίας και του Εκφοβισμού
Ένα βάρος που δεν φαίνεται
Υπάρχουν παιδιά που κάθε πρωί πηγαίνουν στο σχολείο με ένα βάρος στο στομάχι. Δεν φοβούνται ένα διαγώνισμα ή μια δύσκολη μέρα. Φοβούνται τα βλέμματα, τα σχόλια, την απόρριψη. Φοβούνται ότι κάποιος θα τα πληγώσει ξανά.
Κι όμως, συχνά αντιμετωπίζουμε τον σχολικό εκφοβισμό ως ένα ακόμη περιστατικό της σχολικής ζωής. Δεν είναι έτσι.
Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα κατά της Ενδοσχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, ας θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε στατιστική υπάρχει ένα παιδί που υποφέρει σιωπηλά.
Ο εκφοβισμός δεν τραυματίζει μόνο το θύμα. Δημιουργεί μια κουλτούρα φόβου που επηρεάζει όσους τον ασκούν, όσους τον παρακολουθούν και ολόκληρη τη σχολική κοινότητα. Όταν ένα παιδί δεν νιώθει ασφαλές στο σχολείο, κλονίζεται η εμπιστοσύνη σε έναν χώρο που οφείλει να το προστατεύει.
Από τις διακηρύξεις στην εφαρμογή
Η UNESCO επέλεξε φέτος το μήνυμα: «Every learner safe and well: From promise to practice» – «Κάθε μαθητής ασφαλής και υγιής: Από την υπόσχεση στην πράξη». Δεν μας λείπουν οι διακηρύξεις. Μας λείπει η συστηματική εφαρμογή τους.
Χρειαζόμαστε σχολεία με μηχανισμούς πρόληψης και έγκαιρης παρέμβασης, εκπαιδευτικούς με κατάλληλη επιμόρφωση, γονείς που ακούν χωρίς να κρίνουν και μια κοινωνία που δεν συγχέει τον εκφοβισμό με το «πείραγμα».
Τα σημάδια και η οθόνη
Τα σημάδια δεν είναι πάντα φανερά. Η ξαφνική σιωπή ενός παιδιού, η απομόνωση στο διάλειμμα, η άρνηση να πάει σχολείο, η χαμηλή αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι ενδείξεις που οι ενήλικες οφείλουν να αναγνωρίσουν έγκαιρα.
Σήμερα το πρόβλημα δεν σταματά στην πόρτα του σχολείου. Ο κυβερνοεκφοβισμός ακολουθεί το παιδί στο σπίτι και στην οθόνη του. Δεν έχει ωράριο ούτε κουδούνι λήξης. Γι’ αυτό η ψηφιακή ασφάλεια δεν είναι μόνο ζήτημα τεχνολογίας, αλλά σχέσεων, εμπιστοσύνης και παιδείας.
Τα βιβλία ως σύμμαχοι
Σε αυτή την προσπάθεια, τα βιβλία μπορούν να γίνουν πολύτιμοι σύμμαχοι. Για τα μικρότερα παιδιά, τα Μαζί της, Το Κουτί και Η μέρα που η αλεπού έγινε κόκκινη βοηθούν να ανοίξει η συζήτηση.
Για τους εφήβους, Η Μάσκα του Καπιτάνο και το Θαύμα φωτίζουν τη διαφορετικότητα, την απόρριψη και τη δύναμη της αποδοχής.
Υπόθεση όλων μας
Ο εκφοβισμός είναι υπόθεση όλων μας. Των γονιών που θα ακούσουν πραγματικά, των εκπαιδευτικών που θα παρέμβουν έγκαιρα, των συμμαθητών που δεν θα μείνουν αμέτοχοι.
Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να νιώθει ασφαλές, να ανήκει και να ακούγεται. Η προστασία του δεν κρίνεται στις διακηρύξεις μας, αλλά στις πράξεις μας.
Ας κάνουμε, λοιπόν, την υπόσχεση πράξη.
Επίσης:
Ηχητικά deepfakes: Όταν η «φωνή» γονέα ή φίλου μπορεί να εξαπατήσει ένα παιδί
