Το σχετικώς μακροσκελές αυτό άρθρο είναι ανάλογο σε έκταση των μωροφιλοδοξιών του ήρωα του. Και δείγμα της παρακμής σε αυτήν την έρμη χώρα.
Μπήκε στις Ένοπλες Δυνάμεις την εποχή του Εθνάρχη, ωστόσο όπως μου έλεγε εκπαιδευτής του την εποχή που δοκίμασε για το …special κομμάτι, εμφανιζόταν εκεί ως ΠΑΣΟΚος. Ήταν άλλωστε η οκταετία της παντοδυναμίας του Ανδρέα.
Όπου φυσάει ο άνεμος
Στην πορεία έριξε κάπως τους τόνους και ανέβαινε βαθμούς και αξιώματα κατά την προβλεπόμενη διαδικασία, ωσότου στο χάος των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ πλασαρίστηκε κοντά στον τότε υπουργό Άμυνας, ο οποίος τσίμπησε και τον αξιοποίησε σε καίρια θέση.
Έμεινε εκεί, φρόντισε αργότερα να πάει και επικεφαλής σχηματισμού, ώσπου στην κρίσιμη στιγμή κι αντιλαμβανόμενος ότι το λάδι στο καντήλι του Alexis έσβηνε, έριξε τις γέφυρες του προς Μητσοτάκη μεριά, που τότε ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση.
Του έταξε ότι θα απογειώσει τις διμερείς σχέσεις με τους Αμερικανούς και άλλα τέτοια, προκειμένου να διασφαλίσει ότι θα παραμείνει εν ενεργεία κι από αναβαθμισμένο, μάλιστα, πόστο.
Το πέτυχε κι αυτό.
Κι εκεί πια ξεσάλωσε.
Έτρεξε κόσμο και κοσμάκη.
Συμπλεγματικός ως το μεδούλι οδήγησε σε αποστρατεία έναν από τους ικανότερους αξιωματικούς που έβγαλε τα τελευταία δέκα χρόνια το ΠΝ. Έναν πραγματικό ηγήτορα. Σε έναν καβγά τους λίγο πριν φύγει ο ναυταίος λίγο έλειψε να του σκάσει ένα τασάκι στο κεφάλι.
Προσέβαλλε συνεχώς έναν προβεβλημένο κι από τα καλύτερα στελέχη του Στρατού Ξηράς, άνθρωπο ευγενέστατο, πατριώτη, αξιότατο.
Κράτησε για χρόνια παραπεταμένο σε ένα γραφείο, άλλον, της Αεροπορίας Στρατού αυτός, από τους καλύτερους που είχαν οι ελικοπτεράδες.
Έβγαλε απίστευτη κακία για το ΠΝ, όπως και για τους αξιωματικούς τους προερχόμενους από την τάξη των υπαξιωματικών, τους οποίους αποστράτευσε κατά δεκάδες.
Και πόσα ακόμα έκανε, πάνω στην άρνηση του ότι θα μπορούσε κάποιος ή κάτι να τον επισκιάσει.
(σ.σ. Δεν θα γράψω εδώ για το παιχνίδι που έκανε με εκπροσώπους του Τύπου, όχι από «συναδελφική αλληλεγγύη», αλλά γιατί από τη σιχασιά για τον κλάδο μου θα με πιάσει αναγούλα – οπότε συνεχίζω).
Ο κόπρος και το φουλάρι του καταδρομέα
Ταυτόχρονα εξακολουθούσε να γλύφει.
Υπήρξα μάρτυς του εξής περιστατικού:
Το καλοκαίρι μετά τον πρώτο χειμώνα Covid, ο Μητσοτάκης «ξανανοίγει» τον τουρισμό με μια φιέστα στη Σαντορίνη.
Καλεί επιχειρηματίες, πρέσβεις και κάποιους δημοσιογράφους -ανάμεσα τους και ο γράφων.
Περιμένοντας για την πτήση αναχώρησης στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τηλεοπτικοί συνάδελφοι σε «πηγαδάκι» λένε για μια συνάντηση που είχε τις προηγούμενες μέρες ο πρωθυπουργός στο Μαξίμου με κάποιον ξένο ηγέτη, και πώς την ώρα των δηλώσεων ξεκίνησε να γαβγίζει ο συμπαθής κόπρος Πίνατ που τον έχουν μαζέψει εκεί, ποντάροντας στις ψήφους των φιλοζώων.
Στο «πηγαδάκι» ήταν κι ένα από τα «δεξιά χέρια» του Μητσοτάκη (έχει δυο – τρία «γατόνια», και προσωπικώς αυτό του το αναγνωρίζω: ξέρει να διαλέγει στενούς συνεργάτες – οι δε εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).
«Πού να ήσασταν και τις προάλλες», λέει, «που κυκλοφορούσε το σκυλί στο Μέγαρο με φουλάρι καταδρομέα».
Γούρλωσα τα μάτια.
Εξήγησε: «Ήρθε κάτι μέρες πριν ο … (σ.σ. ο περί ου ο λόγος) να δει τον πρωθυπουργό, και ξεκίνησε τις γλύκες στον Πίνατ: Και τί ωραίο που είναι το σκυλί σας, και τί καλό το σκυλί σας, και κάτι τέτοια.
Κι αφού έφυγε, την επομένη μας έστειλε ένα φουλάρι να του περάσουμε στο λαιμό, παραλλαγής, γιατί τον βρήκε πολύ μάχιμο τον Πίνατ…».
«Καλά… πόσο ακόμα θα γλύψει;»! Το σχόλιο μου βγήκε αυθόρμητα, δεν το σκέφτηκα στιγμή, το μπουμπούνισα, από τα τρίσβαθα της ψυχής μου.
Αλλά εντάξει εγώ, έστω ότι είμαι εμπαθής. Η πλάκα η μεγάλη ήταν το «δεξί χέρι», που γύρισε, με κοίταξε κι απάντησε αμέσως, εν ριπή οφθαλμού: «Έλα μου, ντε».
Σε κάθε περίπτωση ίσως να ήταν αυτή ακριβώς η ευκαμψία του, που τον οδήγησε να μην πει κουβέντα για υποθέσεις που βγήκαν στην πορεία του χρόνου όπως παρακολουθήσεις.
Ή η ανάγκη, γιατί πολλά ακούστηκαν για δοσοληψίες με ακίνητα.
Αποκατάσταση στου Κυριάκου με δόλωμα τον Αντώνη
Τώρα τελευταία, ακούστηκε ότι έκανε το εξής τραγικό:
Προσέγγισε, λέει, πάλι τον Κυριάκο και του είπε ότι δέχτηκε κρούση από τον Αντώνη να πάει μαζί του στο υπό σύσταση κόμμα του.
«Αλλά εγώ πιστεύω σε σένα, θέλω να συμπορευτώ στη μάχη μαζί σου για την Ελλάδα του 2030» κι άλλα τέτοια φαιδρά φέρεται να είπε του Κυριάκου, στην προσπάθεια να κλείσει θέση στο Επικρατείας, κατά προτίμηση την πρώτη.
Στο δε Μαξίμου, αν και γνωρίζουν το ποιόν του, σκέφτονται πολύ σοβαρά να τον αξιοποιήσουν στην προσπάθειά τους η ΝΔ να γράψει τουλάχιστον 30 στο ποσοστό της πρώτης Κυριακής.
Ήδη του κανόνισαν μια συνέντευξη – διαφήμιση κανονική, με κάποιον που όπως λένε στην πιάτσα «Δεν κλάνει, αν δεν του δώσουν έγκριση πρώτα από το Μαξίμου».
Και μετά; Μετά θέλει υπουργείο, και μάλιστα όχι όποιο κι όποιο. Καταλαβαίνετε ποιο.
Μίλησα με στέλεχος του ΠΝ, από αυτά που έχουν σχεδιάσει αποστολές, έχουν συμμετάσχει σε αποστολές, έχουν ηγηθεί σε αποστολές, έχουν υπηρετήσει σε επιτελικές θέσεις. Με λίγα λόγια ψημένο στην αρμύρα και στην ευθύνη. Από αυτούς που τόσα έχουν να δώσουν ακόμα στην Πατρίδα.
Σταχυολογώ τι μου είπε μπρος στην θλιβερή προοπτική:
«Θα αποσυρθώ νωρίτερα».
«Θα γίνει μαλακία».
«Το ναυτικό θα γίνει διοίκηση του στρατού… όπως στην Κύπρο».
Και νά ‘ταν ο μόνος που το βλέπει έτσι.
Εμείς τώρα τί άλλο να γράψουμε, και ποιόν και πώς να νουθετήσουμε;
Κάναμε το χρέος μας, είπαμε ό,τι νιώσαμε πως πρέπει να ειπωθεί, και πλέον μας μένει μόνο η ευχή:
Ο Θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του.
