ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ: Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ μετὰ τὴν παρέμβαση Σαμαρᾶ
Ἡ παρέμβαση τοῦ κ. Ἀντώνη Σαμαρᾶ στὸ Ἡράκλειο δὲν ἦταν μία ἀκόμη ὁμιλία ἑνὸς πρώην πρωθυπουργοῦ. Ἦταν μία πολιτικὴ πράξη μὲ σαφεῖς ἀποδέκτες, σὲ μία χρονικὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁλόκληρο τὸ πολιτικὸ σύστημα μοιάζει νὰ βρίσκεται σὲ κατάσταση ἀνασυντάξεως.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Νέας Δημοκρατίας φρόντισε νὰ στείλει τὰ δικά της μηνύματα πρὶν ἀκόμη ἀνέβει ὁ κ. Σαμαρᾶς στὸ βῆμα. Οἱ πληροφορίες περὶ ἀναβαθμίσεως τοῦ κ. Κώστα Κυρανάκη σὲ κομβικὸ κομματικὸ ρόλο, ἡ ἀνάδειξη τοῦ κ. Μάκη Βορίδη σὲ θέση μὲ θεσμικὸ καὶ ἰδεολογικὸ ἀποτύπωμα, οἱ συζητήσεις γιὰ διορθωτικὲς κινήσεις στὸ κυβερνητικὸ σχῆμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀνάδειξη τῆς συνταγματικῆς ἀναθεωρήσεως σὲ κεντρικὸ πολιτικὸ στόχο, συνθέτουν τὴν εἰκόνα μιᾶς παρατάξεως ποὺ προετοιμάζεται γιὰ τὶς ἑπόμενες ἀναμετρήσεις.
Ὁ κ. Κυρανάκης δὲν προβάλλει ὡς ἕνας κλασικὸς γραμματέας κομματικοῦ μηχανισμοῦ. Ἀντιθέτως, παραπέμπει περισσότερο σὲ συντονιστὴ προεκλογικῆς ἐκστρατείας, μὲ ἔμφαση στὴν πολιτικὴ ἐπικοινωνία, τὰ κοινωνικὰ δίκτυα καὶ τὴν ἐπανασυσπείρωση ἑνὸς ἀκροατηρίου ποὺ ἐμφανίζει σημάδια κόπωσης. Ὁ κ. Βορίδης, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, λειτουργεῖ ὡς γέφυρα πρὸς τὸ παραδοσιακὸ δεξιὸ ἀκροατήριο καὶ ὡς ὑπενθύμιση ὅτι τὸ Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει ἀκόμη περιθώρια πολιτικῶν ἑλιγμῶν πρὸς τὰ δεξιὰ ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτοῦν.
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ σκηνικό, ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐπέλεξε νὰ θέσει ζητήματα στρατηγικῆς, ἐκπροσωπήσεως καὶ πολιτικοῦ προσανατολισμοῦ, ἀφήνοντας ταυτόχρονα ἀνοιχτὸ τὸ ἐνδεχόμενο πρωτοβουλιῶν γιὰ τὸ μέλλον. Καὶ ἀκριβῶς ἐκεῖ βρίσκεται ἡ σημασία τῆς παρεμβάσεώς του.
Τὴν ἴδια ὥρα, στὸν ἀπέναντι χῶρο, ὁ κ. Ἀλέξης Τσίπρας ἐπιχειρεῖ τὴν ἐπανεμφάνισή του μὲ νέο πολιτικὸ περίβλημα, νέες συμμαχίες καὶ προσεκτικὰ διαμορφωμένες γέφυρες πρὸς κοινωνικοὺς καὶ θεσμικοὺς χώρους ποὺ παλαιότερα κρατοῦσαν ἀποστάσεις. Ὡστόσο, ἡ πολιτικὴ δὲν λειτουργεῖ μὲ λήθη. Κάθε ἐπιστροφὴ συνοδεύεται ὄχι μόνο ἀπὸ προσδοκίες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ βάρος τῶν προηγούμενων ἐπιλογῶν της. Οἱ πολῖτες ἀξιολογοῦν τὸ μέλλον, ἀλλὰ δὲν ξεχνοῦν τὸ παρελθόν.
Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα, λοιπόν, δὲν εἶναι ἂν ὑπάρχουν κινήσεις στὴ σκακιέρα. Ὑπάρχουν καὶ εἶναι πολλές. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν πίσω ἀπὸ αὐτὲς διαμορφώνεται μία πειστικὴ πρόταση γιὰ τὴ χώρα. Διότι ἡ κυβερνητικὴ φθορὰ εἶναι πλέον ὁρατή, ἡ κοινωνικὴ δυσαρέσκεια ὑπαρκτὴ καὶ ἡ πολιτικὴ ρευστότητα αὐξανόμενη. Ἐκεῖνο ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀναζητεῖται εἶναι ἡ δύναμη ποὺ θὰ μπορέσει νὰ μετατρέψει τὴ διαμαρτυρία σὲ σχέδιο καὶ τὴν ἀμφισβήτηση σὲ προοπτική.
Καὶ αὐτὴ εἶναι, ἴσως, ἡ μεγάλη ἐκκρεμότητα τῆς ἐποχῆς μας.
