ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ – Από το πολιτικό σχολείο του ΛΑ.Ο.Σ. στις σημερινές διαδρομές της Νέας Δημοκρατίας και της Ελληνικής Λύσης: οι παλιές μαθητείες και οι νέες αντιφάσεις της πολιτικής σκηνής.
Η πολιτική κάνει τους δικούς της κύκλους, τις δικές της μαθητείες και, ασφαλώς, τις δικές της παλιές φωτογραφίες που αποκτούν νέο ενδιαφέρον με το πέρασμα του χρόνου.
Η αποκαλούμενη κόντρα του κ. Άδωνι Γεωργιάδη με τον κ. Νίκο Δένδια επανέρχεται συχνά στο προσκήνιο. Οι αιχμές που εκτοξεύονται κατά καιρούς από τον πρώτο τροφοδοτούν τη συζήτηση για τις εσωτερικές ισορροπίες στη Νέα Δημοκρατία. Ωστόσο, ο υπουργός Υγείας έχει αρνηθεί δημοσίως ότι βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας.
Άλλωστε, στην πολιτική άλλο οι δημόσιες φιλοφρονήσεις κι άλλο οι υπόγειες διαδρομές της φιλοδοξίας.
Πρόσφατη δεξιά ιστορία
Όμως, υπάρχει και η πρόσφατη ιστορία που αξίζει να θυμηθούμε. Ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης και το πάλαι ποτέ ΛΑ.Ο.Σ. (το «ορθόδοξο» κι όχι το μαγαζί του Καμπούρη) αποτέλεσαν το «πολιτικό σχολείο». Απ’ αυτό πέρασαν πρόσωπα που ακολούθησαν διαφορετικές διαδρομές. Αλλά, ο κ. Γεωργιάδης βρέθηκε στη Νέα Δημοκρατία μαζί με τους κ.κ. Μάκη Βορίδη και Θάνο Πλεύρη. Αντίθετα, ο κ. Κυριάκος Βελόπουλος ηγείται σήμερα της «Ελληνικής Λύσης».
Εν τούτοις, υπάρχει κάτι που συνδέει τους «μαθητές» Γεωργιάδη και Βελόπουλο. Αμφότεροι δεν χάνουν ευκαιρία να ασκήσουν κριτική στον κ. Δένδια. Είναι δύο μαθητές, δύο διαφορετικές πολιτικές πορείες, αλλά με μια κοινή αφετηρία κι ένα πολιτικό σημείο αναφοράς.
Η καυστική σάτυρα
Η σημερινή γελοιογραφία από #Το_Κεντρί παίζει ακριβώς με αυτήν την πολιτική μαθητεία. Μάλιστα, ο παλιός «δάσκαλος» προσφέρεται για μια σατιρική αναδρομή στις περιπέτειες της ελληνικής Δεξιάς.
Ειδικότερα, στην τάξη Καρατζαφέρη, ο Άδωνις ονειρεύεται να γίνει Δένδιας, ενώ ο Βελόπουλος αναρωτιέται για τα… μαλλιά. Το χιούμορ δεν χρειάζεται να λύσει το αίνιγμα της διαδοχής. Αρκεί να φωτίσει τις αντιφάσεις, τις φιλοδοξίες και τις μεταμορφώσεις της πολιτικής σκηνής.
Τέλος, δεν χρειάζεται να αποδώσουμε προσωπικά κίνητρα ή να καταφύγουμε σε χαρακτηρισμούς για να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική πολιτική σκηνή προσφέρει άφθονο υλικό για αυστηρή κριτική και καυστική σάτιρα.
Άλλωστε, στο «Λαϊκόν Εκπαιδευτήριον» το μάθημα δεν τελειώνει ποτέ. Οι μαθητές αλλάζουν έδρανα, οι δάσκαλοι μένουν στην ιστορία και οι εξετάσεις συνεχίζονται μπροστά στα μάτια των ψηφοφόρων.
