ΕΛΕΝΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ – Μια διαφορετική Πάτμος μέσα από δέκα ασπρόμαυρες εικόνες της βραβευμένης φωτογράφου που κρατούν ζωντανό το φως, τους ανθρώπους και τη μνήμη
Κείμενο: Χ.Κ. Λαζαρόπουλος Μακέτα: Έφη Μαρκοπούλου
Η βραβευμένη fine art φωτογράφος και ψηφιακή εικονογράφος κ. Έλενα Γεωργίου απόλαυσε μοναδικές στιγμές αυτό το καλοκαίρι στην Πάτμο. Έφτιαξε ένα άλμπουμ με τις 34 καλύτερες, τις οποίες ανήρτησε στα κοινωνικά δίκτυα.
«Η Πάτμος είναι ένας τόπος που δεν χρειάζεται πολλά για να σε κερδίσει. Περπατώντας στα στενά της, φωτογράφισα όσα μου τράβηξαν αυθόρμητα την προσοχή: το φως, τις σκιές, τους ανθρώπους, τις μικρές λεπτομέρειες και τις ήσυχες στιγμές της καθημερινότητας», δηλώνει στην «ΗΜΕΡΑ» η κ. Έλενα Γεωργίου.
Τότε γεννιέται μια αυθόρμητη ερώτηση στο μυαλό του συνομιλητή της: Μα τι είναι αυτό που θέλετε να κρατήσετε από την Πάτμο; «Μέσα από αυτές τις εικόνες θέλησα να κρατήσω κάτι από την ατμόσφαιρα του νησιού, όπως αυτή αποκαλύπτεται μέσα από τις απλές, καθημερινές στιγμές του», απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη.
Στις φωτογραφίες που ακολουθούν θα δείτε τη διαφορετική πλευρά αυτού του νησιού που μοιάζει ανέγγιχτο από τον χρόνο. Δρομάκια που λάμπουν από τον φως του ήλιου και τον ασβέστη, ανεμόμυλους, φιγούρες ανθρώπων που συνθέτουν την ψυχή της Πάτμου.
Η επιλογή της κ. Γεωργίου να παρουσιάσει ασπρόμαυρες φωτογραφίες δημιουργούν μια γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη και την πραγματικότητα.
Οι εικόνες είναι δυνατές. Δεν εγκλωβίζουν μόνο μια στιγμή. Γεννούν συναισθήματα και σκέψεις. Σκέψεις για την Ελλάδα που ανθίσταται και επιμένει. Αλλά και έναν κρυφό φόβο, για εκείνη την Πατρίδα που γερνά και δεν παρουσιάζει πια εκείνα τα πρόσωπα παιδιών, όπως στη δεκαετία του ’60, που έβγαζαν σπίθες τα μάτια τους και διψούσαν για μια καλύτερη ζωή.
Στη συνέχεια, η «Η» σας παρουσιάζει τα δέκα κλικ από εκείνη την άγρια, όμορφη και αυθεντική Ελλάδα της καρδιάς μας. Αυτή τη χώρα που κρύβει ιστορία, πολιτισμό και φως, την οποία αποκαλύπτει με τον φωτογραφικό φακό της η κ. Γεωργίου.
Έλενα, σε ευχαριστούμε πολύ.
Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδά στο δρόμο απ’ των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ’ το χέρι
στο τέλος όλες οι υπόγειες στοές
βγάζουν σ’ ένα φωτεινό καλοκαίρι…
