ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – Ο καθηγητής Πάνος Γρηγορίου μέσα από την «Επιμονή της Μνήμης» αναλύει τις συνθήκες υπό τις οποίες επεκράτησε η AfD στη Σαξονία, αλλά και προκαλεί προβληματισμό περιγράφοντας τις ομάδες που αυτοχρίζονται ελίτ και αυθαιρετούν έναντι αδικημένων και αποκλεισμένων
Άρθρο: Πάνος Γρηγορίου, Καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου
Οι εκλογές στη Σαξονία – Άνχαλτ (ένα ομόσπονδο κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας) ανέδειξαν πρώτο κόμμα σε ψήφους και σε έδρες στο τοπικό κοινοβούλιο το κόμμα της AfD. Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό; Οι πάντες.
Ο καθένας με τον τρόπο του και για λογαριασμό (συμφέρον), που απομονώνει τον λαό (τους πολίτες) από την εξουσία και κυρίως την άσκησή της. Οι πάντες; Ναι. Γιατί και μικρο-ομάδες των εκατό ανθρώπων θεωρούν εαυτούς ελίτ και ότι η εξουσία ανήκει στην παρέα. Αυτό έγινε και στη Βαϊμάρη. Και στο κέντρο και στην περιφέρεια της ιστορίας.
Όλες ανεξαιρέτως οι ελίτ της εποχής αυτοχρίσθηκαν νομείς (ή και κύριοι) της εξουσίας. Αφαίρεσαν από τον γερμανικό λαό, που μόλις τον «έβγαζαν» από ένα απολυταρχικό καθεστώς, κάθε δικαίωμα να συνειδητοποιήσει και φυσικά να ασκήσει την εξουσία του μέσα από έντιμες δημοκρατικές διαδικασίες και κυρίως μέσα από την πραγματική αξιοποίηση της ισότητας των ευκαιριών που πρέπει να γνωρίζει κάθε πολίτης στο πλαίσιο μιας αληθινής δημοκρατίας.
Στην καμπή της Ιστορίας
Και σήμερα; Μα δεν είναι τόσο μακρινές ιστορίες η Ostpolitik ή η ενοποίηση των δύο Γερμανιών.
Ο σταλινισμός και η ελίτ του συνάντησαν τον συμβιβασμό και την ελίτ του. Οι προσβεβλημένοι, ταλαιπωρημένοι και αδικημένοι Γερμανοί πολίτες απωθήθηκαν στο περιθώριο της ιστορίας ή καλύτερα αφέθηκαν ανυπεράσπιστοι στα χέρια της ναζιστικής μυθολογίας.
Είναι επικίνδυνα τα χθεσινά αποτελέσματα και για ποιους; Για ολόκληρη τη Γερμανία αλλά και την Ευρώπη. Η δημοκρατία δεν είναι θέμα παρέας, αριθμών, πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Είναι θέμα όλων. Ισότητα ευκαιριών για όλους. Ασκώ την εξουσία σημαίνει αναλαμβάνω καθήκοντα εξυπηρέτησης και αξιοποίησης συμφερόντων που τα μοιράζομαι με τον Άλλον, τον οποιονδήποτε Άλλον.
Συνοδευτικά, ο πίνακας του Dali, «η επιμονή της μνήμης». Γιατί; Χρειάζεται σεβασμός στη μνήμη. Στη μνήμη του αδικημένου, του αποκλεισμένου.
Αυτός που αποκλείει, η μανιακή ελίτ, προσπαθεί να διαγράψει τη μνήμη. Αλλά στο τέλος τιμωρείται. Όποια και αν είναι η σύνθεση της ελίτ.
Διαβάστε ακόμη:
Γερμανία: Η Νίκη του AFD στη Σαξονία-Άνχαλτ πιέζει τον Μερτς – Το βλέμμα στο Βερολίνο
