Καθώς το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε διαρκή αναδιάταξη, με πολέμους, γεωπολιτικές συγκρούσεις και νέους συσχετισμούς ισχύος, αλλά και νέες προκλήσεις ασφαλείας, λαμβάνει μεγάλο ενδιαφέρον η παρέμβαση του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Στρατηγού ε.α. Μανούσου Παραγιουδάκη.
Χωρίς στόμφο, αλαζονεία και εμμονή με τα ΜΜΕ, ο Στρατηγός Παραγιουδάκης δρομολόγησε τον μεγαλύτερο εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων αμέσως μετά το σοκ που είχε προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία η φρενίτιδα του τουρκικού αναθεωρητισμού με κορυφαία στιγμή την κρίση στα Ύμια.
Αφού διαδέχθηκε τον Στρατηγό Κωνσταντίνο Βούλγαρη στο ΓΕΣ το 1996 και τον Πτέραρχο Αθανάσιο Τζογάνη στο ΓΕΕΘΑ το 1999, κατάφερε να ταυτίσει το όνομά του με μια σειρά μεταρρυθμίσεων, εκσυγχρονισμού και επιχειρησιακής επάρκειας του Στρατεύματος. Συνέδεσε μάλιστα το όνομά του με την επιχειρησιακή υλοποίηση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας – Κύπρου, ενώ κατάφερε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές.
Οι παρεμβάσεις του στο ΝΑΤΟ αλλά και την Ε.Ε. διακρίθηκαν από σοβαρότητα και ρεαλισμό. Υπήρξαν Ανώτατοι Συμμαχικοί Διοικητές Ευρώπης (SACEUR) του ΝΑΤΟ που παραδέχθηκαν τις εκτιμήσεις του.
Ο Στρατηγός Μανούσος Παραγιουδάκης έφθασε στο ίδιο επίπεδο με τον θρυλικό Πτέραρχο Νίκο Κουρή και έχει περάσει στη νεώτερη ιστορία ως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ με τη μεγαλύτερη επιρροή προς την πολιτική ηγεσία στη Μεταπολίτευση. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Κουρή δεν ακολούθησε την πολιτική παρότι δέχθηκε προτάσεις, και κυρίως δεν παρασύρθηκε από τη λάμψη των ΜΜΕ για να εκτεθεί χωρίς λόγο σε ατέρμονες συζητήσεις και συνεδριακά πάνελ.
Γι’ αυτό και η εμφάνισή του στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Κρήτη TV έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο κ. Παραγιουδάκης καταθέτει τα συμπεράσματα και τις παρατηρήσεις του για τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις που επηρεάζουν άμεσα την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.
Αναλύει τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία, τις αλλαγές που επιφέρουν οι σύγχρονες πολεμικές αναμετρήσεις στα στρατιωτικά δόγματα, αλλά και τις νέες ισορροπίες που διαμορφώνονται μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Παράλληλα, τοποθετείται για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας», τα εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας και τα όρια της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Κύπρο, στις αμυντικές της δυνατότητες, στον ρόλο της Ελλάδας ως εγγυήτριας δύναμης και στη διαχρονική σημασία του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι αναφορές του στην κρίση των Υμίων, στις αθέατες στρατιωτικές πτυχές εκείνης της περιόδου και στα διδάγματα που εξακολουθούν να επηρεάζουν την ελληνική στρατηγική σκέψη.
Μια συζήτηση με ιδιαίτερο βάρος και ουσία, που φωτίζει κρίσιμες πτυχές των εθνικών θεμάτων σε μια εποχή κατά την οποία η αποτροπή, η στρατηγική διορατικότητα και η εθνική προετοιμασία αποκτούν εκ νέου καθοριστική σημασία.
Η «ΗΜΕΡΑ» παρουσιάζει ολόκληρη τη συζήτηση εδώ:
