ΡΕΠΟΡΤΑΖ – Μητέρα παιδιού με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 καταγγέλλει την απουσία σχολικού νοσηλευτή και περιγράφει την αγωνία της για την ασφάλεια του παιδιού της στο σχολείο
Επιμέλεια: Ηλέκτρα Σωκράτους
Μια ακόμη μαρτυρία γονέα φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα των σχολικών νοσηλευτών. Μητέρα μαθητή με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 καταγγέλλει ότι το παιδί της καλείται να ξεκινήσει τη νέα σχολική χρονιά χωρίς σχολικό νοσηλευτή.
Η ίδια περιγράφει την αγωνία της για το ενδεχόμενο μιας επικίνδυνης μεταβολής του σακχάρου κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου και ζητά συγκεκριμένες απαντήσεις και άμεσες λύσεις.
Χθες, η «Η» έγραψε για τη μητέρα εκπαιδευτικό που διορίστηκε στον Αποκόρωνα Χανίων. Αυτή η γυναίκα ψάχνει μια αυλή όπου θα στήσει σκηνή και να μείνει με την 4χρονη κόρη της. Δεν την νοιάζει που οι ντόπιοι δεν της διαθέτουν σπίτι. Την ενοχλεί περισσότερο αν εγκαταλείψει τα παιδιά που θα στερηθούν τη δασκάλα τους και τη γνώση.
Σήμερα, άλλη μια γυναίκα εξανίσταται. Παίρνει το θάρρος και εκφράζεται δημοσίως. Είναι η μαμά του Ηλία, η κ. Δέσποινα Τζ.-Κ., το παιδί της οποίας θα πάει σε τρεις ημέρες στον Αγιασμό του Δημοτικού του.
Ωστόσο, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θεωρεί ότι όλα καλώς καμώθηκαν. Μάλιστα, εξέδωσε εγκυκλίους, προγραμματίσθηκε η μιζέρια της δημοσιοϋπαλληλικής καθημερινότητας, πετάχτηκαν λεφτά φορολογουμένων για woke βιβλία και άλλα πολλά.
Όμως, δεν φρόντισε είναι να δείξει ανθρωπιά.
Η νέα καταγγελία μητέρας
Συγκεκριμένα, η μαμά του Ηλία καταγγέλλει ότι το παιδί της που πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 θα πάει σε σχολείο όπου δεν υπάρχει νοσηλευτής. Όμως, ποιος από εκείνους που τρέχουν σαν… «λόρδοι» γύρω από υπουργούς και μπροστά στις κάμερες, έχουν το φιλότιμο να νοιώσουν την αγωνία κι αυτής της μάνας!
Για την ακρίβεια, διαβάστε τι γράφει και κρίνετε:
«Είμαι η μαμά του Ηλία
Από το πρωί που βγήκαν οι θέσεις για τους σχολικούς νοσηλευτές δεν έχει σταματήσει το τηλέφωνό μου να χτυπάει από μαμάδες αγχωμένες: «Τι θα κάνουμε; Δεν έχω νοσηλευτή»!
Πόσο αξίζει τελικά η ασφάλεια ενός παιδιού με διαβήτη μέσα στο σχολείο;
Είμαι μαμά ενός παιδιού με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 που πηγαίνει στο Δημοτικό.
Και φέτος όπως και κάθε χρόνο καλούμαστε ξανά να αντιμετωπίσουμε τα ίδια αυτονόητα ερωτήματα:
- Πώς θα είναι ασφαλές το παιδί μου στο σχολείο χωρίς σχολικό νοσηλευτή;
- Ποιος θα παρακολουθήσει το σάκχαρό του, θα καταλάβει έγκαιρα μια υπογλυκαιμία, θα αντιδράσει αν το σάκχαρο εκτοξευτεί, θα βοηθήσει όταν χρειάζεται ινσουλίνη, θα καταλάβει τι συμβαίνει την ώρα της γυμναστικής ή του παιχνιδιού, θα αναγνωρίσει έναν συναγερμό της αντλίας ή μια επικίνδυνη κατάσταση;
Ένα παιδί με διαβήτη δεν μπορεί να πατήσει “pause” επειδή το κράτος δεν βρήκε νοσηλευτή.
Και ας μην αδικήσουμε τους εκπαιδευτικούς.
Δεν είναι νοσηλευτές. Δεν είναι γιατροί. Δεν μπορούν να φορτωθούν ευθύνες για εξειδικευμένες ιατρικές πράξεις που δεν έχουν την εκπαίδευση ούτε την αρμοδιότητα να εκτελούν.
Το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας έχει διευκρινίσει ότι οι εκπαιδευτικοί δεν υποχρεούνται να χορηγούν εξειδικευμένη φαρμακευτική αγωγή ακόμη και σε περιπτώσεις όπως ο νεανικός διαβήτης.
Άρα τι κάνουμε;
Την πληρώνει η οικογένεια.
Μια χωρισμένη μαμά θα πρέπει να αφήσει τη δουλειά της για να βρίσκεται έξω από το σχολείο και να περιμένει μήπως χρειαστεί το παιδί της.
Ποιος θα πληρώσει το ενοίκιο της, τους λογαριασμούς της, θα της εξασφαλίσει το εισόδημα που χάνει;
Ένα ζευγάρι που εργάζονται και οι δύο ποιος από τους δύο θα σταματήσει να δουλεύει;
Και γιατί πρέπει ένας γονιός να διαλέξει ανάμεσα στην εργασία του και στην ασφάλεια του παιδιού του;
Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι μεταφορά της ευθύνης από το κράτος στους γονείς.
Υπάρχει θεσμοθετημένη διαδικασία για την παροχή σχολικού νοσηλευτή σε μαθητές με σοβαρούς λόγους υγείας και απαιτείται σχετική γνωμάτευση δημόσιου νοσοκομείου.
Αυτό που δεν μπορεί να υπάρχει είναι ένα παιδί που έχει ανάγκη και ένας γονιός που κάθε Σεπτέμβρη ακούει ξανά «δεν υπάρχει νοσηλευτής».
Κάθε χρόνο τα ίδια· αιτήσεις, αγωνία, αναμονή, γονείς που παρακαλούν για το αυτονόητο.
Δεν ζητάμε προνόμιο, ούτε χάρη
Παρακαλούμε για ασφάλεια.
Ζητάμε το παιδί μας να μπορεί να πάει σχολείο.. να μάθει. να παίξει, να κάνει γυμναστική, να πάει εκδρομή και να γυρίσει σπίτι του με ασφάλεια.
Κύριοι της κυβέρνησης δεν μιλάμε για αριθμούς σε έναν πίνακα. Μιλάμε για παιδιά.
Και όταν ένα παιδί με διαβήτη βρίσκεται μόνο του απέναντι σε μια επικίνδυνη μεταβολή του σακχάρου του δεν υπάρχει χρόνος για «θα δούμε…», «θα εξετάσουμε», «θα προσπαθήσουμε».
Χρειάζεται άνθρωπο εκεί.
Εκπαιδευμένο άνθρωπο. ΤΩΡΑ!
Θέλουμε άμεσες λύσεις.
Θέλουμε σχολικούς νοσηλευτές στα σχολεία όπου υπάρχουν ανάγκες.
Θέλουμε τα παιδιά μας ασφαλή.
Και δεν θα σταματήσουμε να το ζητάμε.
Γιατί το δικαίωμα ενός παιδιού στην εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν η μαμά του μπορεί να αφήσει τη δουλειά της για να γίνει… ο σχολικός νοσηλευτής του.
ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΑ ΙΔΙΑ
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ
Δέσποινα Τζ. – Κ.
Σχεδιάστρια CAD / Architectural Designer ή απλώς η μητέρα του μικρού Ηλία».
Ανθρώπινη ευθύνη και πολιτική ευθύνη
Συνοψίζοντας, δεν γράψαμε το πλήρες όνομα της μητέρας. Δεν θεωρούμε πως χρειάζονται τα 15 λεπτά δημοσιότητας. Ωστόσο, αυτός ο χρόνος μπορεί να αξιοποιηθεί για να ικανοποιηθεί το αίτημα εκείνης της μάνας που δημοσιοποίησε το πρόβλημα, αλλά κι εκείνων που στοιχίζονται δίπλα της.
Εν τούτοις κάποιος πρέπει να έχει την ευθύνη, επειδή αυτή είναι η δουλειά του.
Πέρα απ’ αυτό, οι πολίτες αυτής της χώρας δεν υπερφορολογούνται για να προπληρώνεται το δημόσιο χρέος που προκάλεσε το πολιτικό σύστημα. Ούτε οι «εθνοσωτήρες» είναι υπόλογοι σε πλουτοκράτες για να «κλείνονται» δουλειές. Δίνουν λόγο στον λαό για να υπερψηφιστούν ή να καταψηφιστούν. Αυτός είναι ο ρόλος τους στο πλαίσιο της Δημοκρατίας.
Για το λόγο αυτό, αναμένουν επώνυμες απαντήσεις και δημοσίως σε αυτή τη μητέρα:
- Τι γίνεται αν πάθει υπογλυκαιμία το παιδί ενώ δεν υπάρχει νοσηλευτής;
- Ποιος θα αναγνωρίσει έγκαιρα μια επικίνδυνη μεταβολή του σακχάρου;
- Πώς θα αντιμετωπισθεί από έναν εκπαιδευτικό χωρίς νοσηλευτή μια τέτοια κατάσταση;
- Πότε πρέπει να χρησιμοποιηθεί το «Φαρμακείο του Διαβήτη» κι από ποιον όταν δεν έχει τοποθετηθεί νοσηλευτής;
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι κομισάριοι της «Ελλάδας 2.0» όταν δέχονται ή κάνουν υποκλίσεις μπροστά στις κάμερες είναι άπιαστοι. Όταν πρέπει να αναλάβουν κάποια ευθύνη, τη μεταθέτουν σαν να είναι το μπαλάκι του αγαπημένου τους αθλήματος, του τέννις. Αυτό λέει η κοινή γνώμη. Τους δίνουμε την ευκαιρία να δείξουν ότι μπορεί και να μην είναι έτσι.
Διαβάστε ακόμη:
Μια υπόθεση που απαιτεί παρέμβαση από Μητσοτάκη και Ζαχαράκη
