Οἱ τελευταῖες δημοσκοπήσεις τῆς ALCO καὶ τῆς Opinion Poll καταγράφουν ἕνα ἀναμφισβήτητο πολιτικὸ γεγονός: ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἐξακολουθεῖ νὰ διαθέτει ἀναγνωρισιμότητα, πολιτικὸ κεφάλαιο καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ κινητοποιεῖ ἕνα τμῆμα τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος. Τὸ ἐρώτημα, ὅμως, δὲν εἶναι ἂν μπορεῖ νὰ ἐπιστρέψει στὸ προσκήνιο. Τὸ ἐρώτημα εἶναι μὲ ποιό περιεχόμενο ἐπιστρέφει.
Τὰ πρῶτα εὑρήματα δείχνουν ὅτι ἡ δυναμικὴ ποὺ ἀναπτύσσεται γύρω ἀπὸ τὸ ὄνομά του δὲν στηρίζεται πρωτίστως σὲ συγκεκριμένες πολιτικὲς θέσεις ἢ σὲ ἕνα συγκροτημένο κυβερνητικὸ πρόγραμμα. Στηρίζεται περισσότερο σὲ προσωπικὰ χαρακτηριστικά, τὴν ἀναγνωρισιμότητα, τὴν εἰκόνα τῆς «ἐπιστροφῆς» καὶ σὲ ἕνα αἴσθημα πολιτικῆς νοσταλγίας ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ἕνα τμῆμα τῆς κοινωνίας.
Αὐτό, ὡστόσο, προκαλεῖ ἕνα βαθύτερο πολιτικὸ ἐρώτημα: Μπορεῖ νὰ οἰκοδομηθεῖ μιὰ νέα κυβερνητικὴ προοπτικὴ χωρὶς προηγουμένως νὰ ἔχει ὑπάρξει οὐσιαστικὴ αὐτοκριτικὴ γιὰ τὴν προηγούμενη διακυβέρνηση;
Μέχρι στιγμῆς, ἡ δημόσια συζήτηση γύρω ἀπὸ τὴν πιθανὴ ἐπανεμφάνιση τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ ἀποφεύγει νὰ ἀγγίξει τὰ δύσκολα κεφάλαια τῆς περιόδου 2015-2019. Δὲν ἔχει ὑπάρξει μιὰ πειστικὴ ἀποτίμηση τῶν ἐπιλογῶν ποὺ ὁδήγησαν τὴ χώρα στὰ ὅρια τῆς οἰκονομικῆς ἀσφυξίας τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2015. Δὲν ἔχει ὑπάρξει οὐσιαστικὴ ἐξήγηση γιὰ τὶς ἀντιφάσεις τῆς περιόδου τῶν διαπραγματεύσεων, οὔτε γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἡ Ἑλλάδα βρέθηκε ἀντιμέτωπη μὲ τὸν κίνδυνο ἑνὸς ἱστορικοῦ ἀτυχήματος.
Ποῦ πρέπει νὰ πάρει θέση
Τὸ ζήτημα ἀποκτᾶ ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία σήμερα, σὲ ἕνα διεθνὲς περιβάλλον ἀσύγκριτα πιὸ σύνθετο καὶ ἐπικίνδυνο ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς προηγούμενης δεκαετίας.
Ἡ Ἑλλάδα δὲν καλεῖται πλέον μόνο νὰ διαχειριστεῖ δημοσιονομικὲς προκλήσεις. Βρίσκεται ἀντιμέτωπη μὲ μιὰ ὁλοένα καὶ πιὸ ἀπειλητικὴ Τουρκία ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἀναβαθμίσει τὸν γεωπολιτικό της ρόλο σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, μὲ ἀνοικτὰ ζητήματα στὸ Αἰγαῖο, τὴν Κύπρο, τὴ Θράκη καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ (Ἀλβανία, Κοσσυφοπέδιο, Συρία, Λιβύη κ.ά.). Παράλληλα, ὁ πόλεμος στὴν Οὐκρανία, ἡ ἀστάθεια στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ ἡ ἀναδιάταξη τῶν διεθνῶν συμμαχιῶν διαμορφώνουν ἕνα περιβάλλον στὸ ὁποῖο οἱ κυβερνητικὲς ἀποφάσεις ἀπαιτοῦν στρατηγικὴ ἐπάρκεια, θεσμικὴ σοβαρότητα καὶ βαθιὰ γνώση τῶν συσχετισμῶν ἰσχύος.
Ἡ κοινὴ γνώμη, ὅλος ὁ ἑλληνικὸς λαός, δικαιοῦται νὰ γνωρίζει ὄχι μόνο ποιός διεκδικεῖ τὴν ἐξουσία, ἀλλὰ καὶ πῶς ἀντιλαμβάνεται τὰ μεγάλα ἐθνικὰ ζητήματα.
- – Ποιά θὰ ἦταν ἡ πολιτική του ἀπέναντι στὶς ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις;
- – Ποιά ἡ στρατηγική του γιὰ τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία;
- – Πῶς ἀντιλαμβάνεται τὴν προστασία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου;
- – Ποιά εἶναι ἡ θέση του γιὰ τὶς νέες γεωπολιτικὲς ἰσορροπίες ποὺ διαμορφώνονται ἀπὸ τὴν Οὐάσιγκτον μέχρι τὴ Μέση Ἀνατολή;
Τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ δὲν τίθενται ἀπὸ ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεση. Τίθενται ἐπειδὴ ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι οἱ ἐθνικὲς διαπραγματεύσεις δὲν συγχωροῦν τὸν αὐτοσχεδιασμὸ καὶ οἱ γεωπολιτικὲς κρίσεις δὲν ἀντιμετωπίζονται μὲ ἐπικοινωνιακὲς κατασκευές.
Τὸ μεῖζον ἐρώτημα
Τὸ πραγματικὸ πολιτικὸ πρόβλημα τῆς χώρας δὲν εἶναι ποιός θὰ καταλάβει τὴ δεύτερη θέση στὶς δημοσκοπήσεις. Εἶναι ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀντιπολιτεύσεως μοιάζει νὰ διεκδικεῖ τὰ προνόμια τῆς κριτικῆς χωρὶς νὰ ἀναλαμβάνει τὸ βάρος τῆς κυβερνητικῆς εὐθύνης. Ἡ διαρκὴς καταγγελία, ἡ εὔκολη ἀγανάκτηση καὶ ἡ πολιτικὴ σχολιογραφία δὲν συνιστοῦν πρόταση διακυβέρνησης.
«Ἡ ΗΜΕΡΑ» ἔθιξε τὸ θέμα ἐπαρκῶς στὴ γνώμη τῆς 29ης Μαΐου 2026, ἀλλὰ μέχρι στιγμῆς, οὔτε τὰ κομματικὰ ἐπιτελεῖα, οὔτε οἱ πρωταγωνιστὲς τῆς συζητήσεως ἔχουν δώσει πειστικὲς ἀπαντήσεις στὰ ζητήματα τοῦτα. Τὸ ἐπαναλαμβάνουμε μήπως καὶ φιλοτιμηθοῦν: Ἔχουν φιλοδοξία νὰ κυβερνήσουν ἢ θὰ περιοριστοῦν στὸ σχολιασμὸ τῆς πολιτικῆς ἐπικαιρότητος μὲ ἐπικοινωνιακὰ φληναφήματα γιὰ τηλεοπτικὰ σώου;
Ἡ Πατρίδα ἀπαιτεῖ ἀπαντήσεις γιὰ τὸ ποιός μπορεῖ νὰ κυβερνήσει ἀποτελεσματικὰ σὲ μιὰ ἐποχὴ πολλαπλῶν κινδύνων καὶ ταυτόχρονα νὰ διασφαλίσει τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα σὲ ἕνα περιβάλλον αὐξανόμενης ἀβεβαιότητας.
Ἀναφαίρετο δικαίωμα
Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἔχει ἀναμφίβολα τὸ δικαίωμα τῆς πολιτικῆς ἐπανόδου. Ὅπως κάθε πρώην Πρωθυπουργός, διαθέτει ἐμπειρία καὶ πολιτικὸ βάρος. Ὅμως ἡ ἐμπιστοσύνη δὲν ἀνακτᾶται μὲ τὴν ἁπλῆ ἐπανεμφάνιση. Ἀνακτᾶται μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοκριτική, τὴ θεσμικὴ ὡριμότητα καὶ τὴν παρουσίαση ἑνὸς πειστικοῦ σχεδίου γιὰ τὸ μέλλον.
Διότι στὴν παροῦσα συγκυρία τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ ἑνὸς προσώπου, ἀλλὰ ἡ ἐπάρκεια μιᾶς ἡγεσίας. Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία καὶ ὁ εὐρύτερος Ἑλληνισμὸς εἰσέρχονται σὲ μιὰ περίοδο αὐξημένων γεωπολιτικῶν κινδύνων καὶ ἱστορικῶν ἀποφάσεων. Καὶ σὲ τέτοιες ἐποχές, οἱ κοινωνίες δὲν καλοῦνται νὰ ἐπιλέξουν ἀναμνήσεις· καλοῦνται νὰ ἐπιλέξουν ποιοί μποροῦν νὰ διαχειριστοῦν τὸ μέλλον.
Διαβάστε ακόμα:
