Ἡ ἀκρίβεια πιέζει, οἱ θεσμοὶ δοκιμάζονται καὶ τὰ ἐθνικὰ ζητήματα παραμένουν ἀνοιχτά. Ὡστόσο, ἡ ἀντιπολίτευση ἀδυνατεῖ ἀκόμη νὰ πείσει ὅτι μπορεῖ νὰ κυβερνήσει.
Κατά τήν ἐβδομάδα ποὺ πέρασε ἀνέδειξε ἕνα παράδοξο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς ζωῆς. Ἡ κυβέρνηση δέχεται πίεση, ἀλλὰ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση.
Ἡ δημόσια συζήτηση κινήθηκε σὲ τέσσερα μέτωπα:
- Πρῶτον, στὴν οἰκονομία.
- Δεύτερον, στὴ θεσμικὴ ἀξιοπιστία.
- Τρίτον, στὰ Ἐθνικὰ ζητήματα.
- Τέταρτον, στὴ διαρκῆ ἐκλογολογία ἐν ὄψει ΔΕΘ.
Δυστοπικὸ περιβάλλον
Ἐξακολουθεῖ ἡ ἀκρίβεια νὰ πιέζει τὰ νοικοκυριά. Τὰ κόκκινα δάνεια παραμένουν ἀνοικτὴ πληγή. Παράλληλα, οἱ πολῖτες περιμένουν μέτρα ποὺ θὰ ἀγγίξουν τὴν καθημερινότητά τους. Ἡ ἀνάπτυξη καταγράφεται στοὺς δείκτες. Ὡστόσο, πολλοὶ δυσκολεύονται νὰ τὴ δοῦν στὸ πορτοφόλι τους.
Τὴν ἴδια στιγμή, οἱ ὑποθέσεις διαφθορᾶς καὶ οἱ σκιὲς στὴ δημόσια διοίκηση προκαλοῦν ἐρωτήματα. Ἡ κυβέρνηση καλεῖται νὰ ἀποδείξει ὅτι διαθέτει ἀντανακλαστικὰ καὶ πολιτικὴ βούληση.
Στὸ πεδίο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἡ γεωπολιτικὴ ἀστάθεια παραμένει ἔντονη. Ἡ Μέση Ἀνατολή, ἡ Τουρκία καὶ οἱ ἐνεργειακὲς ἰσορροπίες διαμορφώνουν ἕνα ἀπαιτητικὸ περιβάλλον.
Ἀντιπολίτευση τοῦ 1980
Κι ὅμως, παρὰ τὶς δυσκολίες, ἡ ἀντιπολίτευση ἀδυνατεῖ νὰ παρουσιάσει πειστικὴ ἐναλλακτικὴ πρόταση. Ὀρισμένες ἐξαγγελίες θυμίζουν παλαιότερες ἐποχές. Ἀκούγονται ὑποσχέσεις οὐτοπικές, φτωχές, λαϊκίστικες καὶ ξεπερασμένες, ὅπως ἡ δωρεὰν μετακίνηση μὲ τὶς συγκοινωνίες στὴν Ἀθήνα καὶ τὴ Θεσσαλονίκη.
Ἰδέες ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τὸ χρονοντούλαπο μὲ μία αἴσθηση ναφθαλίνης καὶ παρακμιακῆς σοβιετικῆς μιζέριας λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Πτώση τοῦ Τείχους.
Δυστυχῶς, πρόσωπα ποὺ γεννήθηκαν τὸ 1974 ἢ τὸ 1979 μοιάζουν σὰν ταξιδιῶτες σὲ χρονοκάψουλα, μακριὰ ἀπὸ τὴ σημερινή, στενάχωρη κοινωνικὴ πραγματικότητα τῆς Πατρίδος.
Διατυπώνουν προτάσεις ποὺ μοιάζουν ἀποκομμένες ἀπὸ τὰ δημοσιονομικὰ δεδομένα καὶ τὶς ἀνάγκες τοῦ 2026.
Ἡ ἐσωκομματικὴ ἀντιπολίτευση
Ἔτσι, ἡ πιὸ ἔντονη κριτικὴ προέρχεται συχνὰ ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ τῆς Νέας Δημοκρατίας. Βουλευτὲς τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης ἐκφράζουν ἀνησυχίες γιὰ ζητήματα τῆς κοινωνίας καὶ τῆς περιφέρειας. Ἀκόμη πιὸ αἰχμηρὲς εἶναι οἱ παρεμβάσεις στελεχῶν τῆς καραμανλικῆς πτέρυγας.
Χαρακτηριστικὴ ὑπῆρξε ἡ δημόσια παρέμβαση τοῦ κ. Εὐάγγελου Ἀντώναρου, ἡ ὁποία προκάλεσε συζητήσεις στὸ ἐσωτερικὸ τῆς παρατάξεως. Ὡστόσο, ἀκόμη καὶ ὅσοι ἀσκοῦν σκληρὴ κριτικὴ δὲν ἀμφισβητοῦν τὸ βασικὸ δεδομένο.
Ἡ διαπίστωση
Σήμερα, μόνο ἡ Νέα Δημοκρατία ἐμφανίζεται μὲ ὁλοκληρωμένη πρόταση διακυβερνήσεως.
Αὐτὸς εἶναι, ἴσως, ὁ σημαντικότερος πολιτικὸς ἄσσος τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη. Ἡ κυβέρνηση καλεῖται νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ προβλήματά της. Δὲν ἀντιμετωπίζει, ὅμως, ἕναν ἀντίπαλο ποὺ μπορεῖ ἀκόμη νὰ πείσει ὅτι ἀποτελεῖ κυβερνητικὴ ἐναλλακτική.
Υ.Γ. Ἀκόμα καὶ ὁ Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκυ ὅταν ἐνεπνεύσθη τὸν «Παίκτη» τῷ 1866 δὲν θὰ ἐφαντάζετο μιὰ τέτοια περιπεπλεγμένη κατάσταση ἀποτυπώνοντας τὴν ἄβυσσο τῆς ἀνθρώπινης ἐπιθυμίας καὶ τὴν ἀδυναμία τῆς ψυχῆς ἀπέναντι στὸν ἐθισμὸ (τῆς ἐξουσίας ἐν προκειμένῳ). Ἐξ οὗ (τοῦ ἔργου) καὶ ἡ σχετικὴ μακέτα μὲ τὴν ὁποία φιλοτεχνήσαμε τοῦτο τὸ ἄρθρο.
