ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ – Ο Γιώργος Μαζωνάκης, «παιδί της νύχτας» και αυθεντική φωνή δύο διαφορετικών κόσμων, αφήνει πίσω του μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες και αντιθέσεις
Άρθρο: Ιωάννης - Αλέξανδρος Ιωαννίδης
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν τραγουδάει πια εδώ. Έφυγε για άλλες πίστες. Χώρεσε μια ιλιγγιώδη σε έκταση και ρεπερτόριο καριέρα μέσα σε μια σύντομη ζωή. Πορεύτηκε με τις ατέλειές του στολισμένες σαν παράσημα στο πέτο. Δεν προσποιήθηκε. Δεν συμβιβάστηκε.
Ρούφηξε το νέκταρ της επιτυχίας και μαζί, κατάπιε και τα βλαβερά κατακάθια της δόξας. Τις κακές συνήθειες που «γεννιούνται» στα σκοτάδια. Και φωλιάζουν στις εσωτερικές μας ρωγμές. Σαν «δαίμονες» της νύχτας που αποκτούν ανοσία και μετά το ξημέρωμα. Και καταλήγουν να συντροφεύουν τη μοναχικότητα όσων κατοικούν στις ψηλές κορυφές.
Ειδικότερα, ο Μαζώ υπήρξε η αμακιγιάριστη μετενσάρκωση του Greek Dream. Ο τύπος συστήθηκε στη Μαρινέλλα ως συνάδελφος στα 15 του χρόνια. Άνιωθος. Με πίστη στον εαυτό του. Έφτιαχνε από μικρός αυτοσχέδια μικρόφωνα και ανέβαινε στην πίστα με την άνεση που ένα παιδάκι ξεχύνεται στην παιδική χαρά. Τον έλεγαν Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδούσε για “της αγάπης το γλυκό πικρό καημό”. Γιατί ανήκε στον εαυτό του και θα ζει στα όνειρά μας…
Το παιδί από την Κοκκινιά
Μεγάλωσε στη Νίκαια. «Το σώμα μου είχε ρίζες στον αέρα» ερμήνευε Κατόρθωσε, όμως, να μείνει επίκαιρος καλλιτεχνικά για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακριβώς γιατί δεν επέτρεψε στον εαυτό του να αποκοπεί ποτέ από «την παλιά του γειτονιά».
Είχε έναν μοναδικό τρόπο να αποδίδει τη λαϊκότητα με ζεϊμπέκικο βαρύ αλλά και με τόνο ελαφρολαϊκό. Έμπασε με το στανιό ακούσματα pop & rock αλλά και rap μέσα στα σκυλάδικα. Επίσης, λάτρευε το μπουζούκι αλλά αντιλήφθηκε από νωρίς ότι η λαϊκή μουσική – αυτή που γράφεται από δημιουργούς που προέρχονται από το λαό και απευθύνεται και εκφράζει τις λαϊκές μάζες – ήταν κάτι πολύ ευρύτερο. Κάτι σαφώς πιο πολύχρωμο, πιο πολυσυλλεκτικό. Μια έννοια πολυδιάστατη. Μια μεγαλειώδης στην απλότητά της σύλληψη, που ο Μαζώ επέλεξε να υπηρετεί με την ανάλογη σκηνική παρουσία, το εξεζητημένο ύφος, το εκκεντρικό ντύσιμο.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους
Όμως, στις φλέβες του πάντοτε χτυπούσε ο παλμός μιας κοινωνίας αντιθέσεων, αποστάσεων και διαχωρισμών. Δύο κόσμων εκ διαμέτρου αντίθετων που συναντιούνται σπάνια και σχεδόν ποτέ φανερά. Μόνο μες στην αλήθεια της νύχτας μπορούν να σμίξουν.
Ο Μαζώ προσέφερε τη φωνή και το σώμα του ως σπορά για να ανθίσει η ελεύθερη έκφραση αυτού του ετερόκλητου κοινωνικού συνονθυλεύματος. Μας προκάλεσε να είμαστε ο εαυτός μας. Αφού προηγουμένως μας δίδαξε με τη ζωή του ότι το να κοιτάς στον καθρέφτη αποφασισμένος να δεις πραγματικά το είδωλό σου -μακριά από προσωπεία- είναι άκρως επικίνδυνο.
Μαχαιριά στην καρδιά
Κι αν έχουμε κλάψει για σπουδαίους καλλιτέχνες. Κι αν έχουμε θρηνήσει φωνές που γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια. Ο ξαφνικός θάνατος του Μαζώ ήταν ταυτόχρονη μαχαιριά σε εκατοντάδες χιλιάδες κορμιά. Ο πόνος ήταν ίδιος ανάμεσα σε ψυχές που δεν μοιράζονται σχεδόν τίποτα κοινό. Μόνο ενδεχομένως ο Παντελής Παντελίδης είχε άθελά του δημιουργήσει ένα πανομοιότυπο υπερταξικό, κοινωνικό φαινόμενο μαζικού πένθους.
Τον αγαπήσαμε όλοι τον Μαζώ. Το άξιζε. Το είχαμε, όμως, κι εμείς ανάγκη. Τον αποθεώσαμε. «Όσο ζω, Μαζώ» του φωνάζαμε.
Κι εκείνος απαντούσε: «Κι αφού Θεός που συγχωρεί εγώ δεν λέγομαι, να καίγεστε όσο καίγομαι»…
Αντίο φίλε! Ήδη μας λείπεις.
Ακόμη:
Γιώργος Μαζωνάκης: Ο άνθρωπος που έκανε τα «ίσια ανάποδα» και έμεινε στη μνήμη
