ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ – Η Άγκυρα διαπραγματεύεται με Ουάσιγκτον και Μόσχα, ενώ Αθήνα οφείλει να διεκδικήσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο
Του Λουκιανού Κάλλιμπαν
Η Τουρκία θέλει F-35 αλλά έχει ακόμη τους S-400 στο τραπέζι. Η Μόσχα δηλώνει ότι η μεταφορά τους απαιτεί τη συναίνεσή της. Η Άγκυρα, συνεπώς, βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με Ουάσιγκτον και Μόσχα.
Όποιο συμπεράσματα κι αν εξάγει κανείς για όσα έχουν γίνει μετά τις δηλώσεις που έκανε ο Σεργκέι Λαβρώφ για τους S-400, το θέμα είναι ότι η γείτονα βρίσκεται στο επίκεντρο.
Αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε το σημείο όπου πρέπει να αρχίσει η ελληνική διαπραγμάτευση.
Η επιστροφή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ας σημάνει τη λήξη των αρρυθμιών στην κυβέρνηση. Η Αθήνα δεν χρειάζεται να υποδείξει στην Ουάσιγκτον τι θα κάνει με την Τουρκία. Όμως, τώρα, χρειάζεται να καταστήσει σαφές τι ζητεί η ίδια από τους συμμάχους της, εφόσον μεταβάλλεται η αμυντική σχέση ΗΠΑ–Τουρκίας.
Απαιτείται αποσαφήνιση θέσεων
Αρκετά με την επικοινωνία «εσωτερικής κατανάλωσης» για τους ιθαγενείς. Ας διατυπωθεί συγκεκριμένη πρόταση με:
- Έγγραφες και επαληθεύσιμες δεσμεύσεις για την ασφάλεια στο Αιγαίο.
- Εγκατάλειψη της απειλής πολέμου.
- Σαφείς όροι αποκλιμάκωσης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν θα υποδείξει στις ΗΠΑ τι θα πουλήσουν στην Άγκυρα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η Αθήνα πρέπει να μείνει έξω από τη διαπραγμάτευση. Δεν αποφασίζουμε για την Τουρκία. Διεκδικούμε για την Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε ανάλογο χρησμό από το ΕΛΙΑΜΕΠ. Αυτό είναι το εθνικώς αναγκαίο.
Υπάρχουν παραδείγματα
Βέβαια, αυτό απαιτεί και διαφορετική διπλωματική πρακτική. Ο πολιτικός προϊστάμενος του ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες. Να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο δίαυλο και να κινηθεί με τη μεθοδικότητα που εξέφρασαν ο Κάρολος Παπούλιας και ο Πέτρος Μολυβιάτης.
Συγκεκριμένα, χρειάζονται χαμηλοί τόνοι, δύσκολες επαφές, καθαροί στόχοι και μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η θέση του υπουργού Εξωτερικών δεν είναι θέση εκκολαύσεως ενδοκυβερνητικής καταξιώσεως.
Η συγκυρία δεν ευνοεί τις πατριωτικές διακηρύξεις. Απαιτεί εθνική στρατηγική.
Κι ο πατριωτισμός, τελικά, δεν αποδεικνύεται από το πόσο συχνά τον επικαλούμαστε. Αποδεικνύεται από το τι εξασφαλίζουμε όταν οι άλλοι κάθονται στο τραπέζι για να πάρουν.
