ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ήπια γονεϊκότητα: Όταν η απουσία ορίων γίνεται πρόβλημα…

ΓΟΝΕΙΣ & ΠΑΙΔΙΑ – Η αγάπη και η συναισθηματική ασφάλεια δεν αποκλείουν την πειθαρχία. Γιατί τα παιδιά χρειάζονται σαφή όρια, καθοδήγηση και τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τη ματαίωση.

 


Άρθρο: Ευσεβία Κοσμίδου 
Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, 
κάτοχος Μεταπτυχιακού (M.Sc.) 
στην Πολιτιστική Αγωγή

Τα τελευταία χρόνια η «ήπια γονεϊκότητα» έχει γίνει σχεδόν κανόνας. Υπόσχεται παιδιά συναισθηματικά ασφαλή, μεγαλωμένα χωρίς φόβο και πίεση. Όμως η υπερβολική της εφαρμογή οδηγεί συχνά αλλού: σε γονείς που φοβούνται να βάλουν όρια και σε παιδιά που δυσκολεύονται να αντέξουν ακόμη και τη μικρότερη ματαίωση.

Ήπια δεν σημαίνει χωρίς όρια

Ειδικότερα, η ήπια γονεϊκότητα στην ουσία της δεν σημαίνει έλλειψη ορίων. Σημαίνει όρια με σεβασμό και ζεστασιά. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ηπιότητα μετατρέπεται σε αποφυγή του «όχι», και εκεί αναφέρομαι. Το να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα των παιδιών είναι σωστό και αναγκαίο.

Μπορώ να πω «καταλαβαίνω ότι θυμώνεις» και ταυτόχρονα «η απάντηση παραμένει όχι». Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Η έρευνα για τα γονεϊκά στυλ δείχνει ότι τα παιδιά ευδοκιμούν όταν η ζεστασιά συνοδεύεται από σαφή όρια, όχι όταν η μία θυσιάζεται για την άλλη.

Τι βλέπω καθημερινά στην τάξη

Ως εκπαιδευτικός, βλέπω τις συνέπειες καθημερινά. Παιδιά που δεν περιμένουν τη σειρά τους, που αντιδρούν έντονα σε κάθε διόρθωση, που θεωρούν κάθε κανόνα διαπραγματεύσιμο. Παιδιά που μπερδεύουν την ελευθερία με την απουσία πλαισίου. Και πίσω τους, συχνά, γονείς που από φόβο μήπως πληγώσουν το παιδί αποφεύγουν να του δώσουν τα όρια που χρειάζεται.

Ωστόσο, η αποφυγή κάθε σύγκρουσης έχει τίμημα: τα παιδιά δεν μαθαίνουν ότι η απογοήτευση είναι μέρος της ζωής. Όπως χρειάζονται πολλές άτσαλες προσπάθειες για να μάθουν να γράφουν, έτσι χρειάζονται και για να μάθουν να σέβονται τον άλλον, να ακούν, να συνεργάζονται.

Η πειθαρχία δεν είναι αυταρχισμός, είναι καθοδήγηση

Η πειθαρχία δεν είναι αυταρχισμός. Είναι καθοδήγηση. Χωρίς καθοδήγηση το παιδί δεν νιώθει ασφάλεια· νιώθει σύγχυση. Και στο σχολείο η σύγχυση αυτή γίνεται δυσκολία συγκέντρωσης, έντονη αντίδραση σε κάθε κανόνα, αδυναμία να λειτουργήσουν μέσα σε ομάδα. Μια κουλτούρα ακραίας ανεκτικότητας έχει μάθει τα παιδιά να βλέπουν τη δυσφορία ως αδικία και όχι ως ευκαιρία μάθησης.

Εδώ χρειάζεται να μιλήσουμε ανοιχτά και για τους γονείς. Όταν ο γονιός φοβάται να πει «όχι», όταν προσπαθεί να είναι φίλος αντί για ενήλικας, όταν θυσιάζει το όριο για μια στιγμιαία ηρεμία, το παιδί μαθαίνει ότι η πειθαρχία είναι προαιρετική. Και το πληρώνει αργότερα: στο σχολείο, στις σχέσεις, στην κοινωνία.

Η χρυσή τομή

Οι κανόνες μπορεί να είναι βαρετοί, αλλά είναι απαραίτητοι. Η προσπάθεια και η απογοήτευση προηγούνται της επιτυχίας και της αυτοπεποίθησης.

Δεν ζητώ επιστροφή στον φόβο και στον αυταρχισμό του παρελθόντος. Ζητώ τη χρυσή τομή: παιδιά που νιώθουν αγάπη και ξέρουν πού βρίσκονται τα όριά τους. Αν δεν το διδάξουμε αυτό, μπορεί να τα κάνουμε να νιώθουν σημαντικά, αλλά δεν τους δίνουμε τα εργαλεία να σταθούν στον κόσμο έξω από το σπίτι.

Ζούμε μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, και οι κανόνες και τα όρια είναι αυτά που μας δίνουν την ασφάλεια που χρειαζόμαστε.

spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

spot_img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

spot_imgspot_imgspot_img

NEWSLETTER

Ειδήσεις γρήγορα, έγκυρα και σοβαρά: