ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ – Η παραίτηση Πάνα δεν προαναγγέλλει κύμα αποχωρήσεων. Η αυτόνομη πορεία, η μάχη για το Κέντρο και η επιστροφή της μεσαίας τάξης στο πολιτικό προσκήνιο.
Του Ειδικού Συνεργάτη
Γράφτηκαν πολλά και διάφορα για την παραίτηση του Απόστολου Πάνα. Κάποιοι πρόλαβαν να ανακαλύψουν εσωκομματική κρίση στο ΠΑΣΟΚ, παρότι το Κίνημα ανασυντάσσει τις δυνάμεις του.
Κάποιοι άλλοι έκαναν λόγο περί «κο-Πάνας» για να εξυπηρετηθούν όσοι βαυκαλίζονται ότι αξίζει δεύτερη ευκαιρία ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Μια βόλτα από το εντευκτήριο της Βουλής αρκεί για να εξάγει κανείς τις πρώτες εντυπώσεις. Δεν χρειάζεται να ακούσει τι λένε όσοι ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά οι απέναντί του.
Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι βουλευτές πιστεύουν ότι η παραίτηση Πάνα δεν προαναγγέλλει πολιτική αποσύνθεση. Υπάρχουν και κάποιοι στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι παραδέχονται ότι το κόμμα διεκδικεί ξανά τον χώρο του Κέντρου και την εμπιστοσύνη της μεσαίας τάξης.
Τι πραγματικά συμβαίνει
Με άλλα λόγια, η παραίτηση του Απόστολου Πάνα από το βουλευτικό αξίωμα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτικό προάγγελο κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ. Επίσης, δεν δικαιολογεί σενάρια μαζικών αποχωρήσεων. Αφενός, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις. Αφετέρου, αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα δικαιολογηθούν πολλά άλλα περίεργα δημοσιεύματα.
Για την ακρίβεια, η προσπάθεια να παρουσιαστεί κάθε εσωτερική διαφωνία ως αρχή μιας γενικευμένης κρίσης αποκαλύπτει μια διαφορετική πολιτική στόχευση: την αποδυνάμωση της αυτόνομης πορείας του κόμματος.
Και στο βάθος… Τσίπρας
Όπως σχολίαζε έμπειρο στέλεχος του Κινήματος, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει επιλέξει να διατηρήσει το ΠΑΣΟΚ ως αυτοτελή πολιτικό πόλο. Όντως, αυτή είναι επιλογή που δεν εξυπηρετεί όσους επιθυμούν τη διάλυσή του. Αδιαμφισβήτητα, κάποιοι θα ήθελαν το ΠΑΣΟΚ σε ρόλο κομπάρσου εντός ενός ευρύτερου, ασαφούς κεντροαριστερού μορφώματος, με επίκεντρο τον Αλέξη Τσίπρα.
Εν τω μεταξύ, πληθαίνουν οι καταγγελίες βουλευτών για συγκεκριμένα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν επενδύσει στην πολιτική αποτυχία της σημερινής ηγεσίας και τη συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ.
Δεν είναι διαρροές από τη Χαριλάου Τρικούπη. Είναι ψίθυροι εκείνων που σχολίαζαν «πρόσωπα και πράγματα» στο περιθώριο της εκδήλωσης για τον Αλέκο Φλαμπουράρη. Είπαν κι άλλα που δεν γράφονται (ακόμα).
Επιπρόσθετα, αυτή η υποδόρια πολιτική αντιπαράθεση αξίζει να αναδειχθεί στις πραγματικές διαστάσεις της, χωρίς αυθαίρετες γενικεύσεις. Πράγματι, η πραγματική απάντηση δεν κρύβεται σε εντυπωσιασμούς. Βρίσκεται στην κοινωνία.
Εν τω μεταξύ, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του Κέντρου, των παραγωγικών δυνάμεων και της μεσαίας τάξης. Εκεί όπου κρίνεται η πολιτική του προοπτική.
Συνεπώς, η αυτόνομη πορεία δεν αποτελεί αδυναμία. Είναι η προϋπόθεση για να διεκδικήσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα για τον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ.
Τέλος, κατά το «ένας κούκος, δεν φέρνει την άνοιξη», στον κ. Τσίπρα αντιστοιχεί το «ένας Πάνας δεν ανατρέπει το ταβάνι του 13%»…





