Στὴ διάθεση τῆς «Η» καὶ τῶν ἀναγνωστῶν της ὁ αὐθεντικὸς τόμος τοῦ πρωτοποριακοῦ περιοδικοῦ «Εἰκονογραφημένη» τοῦ 1916
Σήμερα εἶναι μία σημαντικὴ ἡμέρα γιὰ τὸ δημοσιογραφικὸ δυναμικὸ τῆς «Ἡμέρας». Πετύχαμε μία μικρὴ νίκη ἀπέναντι στὴ λήθη.
O αὐθεντικὸς πρῶτος τόμος τῆς Β΄ Περιόδου τῆς «Εἰκονογραφημένης», μὲ ἀφετηρία τὸ πρῶτοι τεῦχος τῆς 24ης Ἀπριλίου 1916.
Στὴν ἱστορικὴ βιβλιοθήκη τῆς «Ἡμέρας» προστέθηκε ὁ αὐθεντικὸς πρῶτος τόμος τῆς Β΄ Περιόδου τῆς «Εἰκονογραφημένης», μὲ ἀφετηρία τὸ πρῶτο τεῦχος τῆς 24ης Ἀπριλίου 1916. Κυρίαρχη μορφὴ πίσω ἀπὸ τὴν ἔκδοση ὑπῆρξε ὁ ἱδρυτὴς καὶ ἰδιοκτήτης του, ὁ Δημήτρης Βρατσάνος.
Μέσα στὶς σελίδες τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ ζωντανεύει ἡ Ἑλλάδα τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ, τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ τῆς Belle Époque. Στὰ φύλλα του περιλαμβάνονται σπάνιες φωτογραφίες ἀπὸ τὰ πολεμικὰ γεγονότα ποὺ συγκλόνιζαν τὴν Εὐρώπη, καθὼς καὶ στιγμιότυπα ἀπὸ τὴν καθημερινότητα μιᾶς κοινωνίας ποὺ βρισκόταν στὸ κατώφλι μεγάλων ἱστορικῶν μεταβολῶν.
Ἕνα ἀκόμη πολύτιμο τεκμήριο τοῦ ἑλληνικοῦ Τύπου βρῆκε τὴ θέση του στὸ ἀρχεῖο τῆς ἐφημερίδος, χάρη στὴν πολύτιμη συνδρομὴ τῆς ΛΑΕΓΕ.
Ἡ πρώτη περίοδος τῆς ἐκδόσεώς της ἤρχισε τὸ 1904, ἐνῶ ἡ πορεία τοῦ περιοδικοῦ συνεχίσθη, μὲ διακοπὰς καὶ νέας ἐκδοτικὰς φάσεις, μέχρι καὶ τὴν δεκαετίαν τοῦ 1930.
Γιὰ ἐμᾶς, ἡ Ἱστορία δὲν φυλάσσεται μόνο στὰ μουσεῖα. Κάποτε κρύβεται μέσα σὲ ἕνα παλιὸ βιβλίο ποὺ περιμένει νὰ ξαναδιαβαστεῖ. Καὶ ὅταν ἕνα τέτοιο βιβλίο βρεθεῖ στὸν τόπο ποὺ τοῦ ἀξίζει, παύει νὰ εἶναι ἁπλῶς ἕνα συλλεκτικὸ ἀντικείμενο.
Γίνεται πηγὴ γνώσης, μνήμης καὶ ἔρευνας. Ἀνακτᾶ τὸν προορισμὸ γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε πρὶν ἀπὸ περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰώνα.
Ἀποκτᾶ νέα πνοὴ μέσα σὲ ἕνα μέσο ποὺ ἐπιδιώκει νὰ συνδέει τὸ χθὲς μὲ τὸ σήμερα, ἀναζητώντας πάντοτε τὴν ἀλήθεια τῶν γεγονότων καὶ τὴν οὐσία τῆς Ἱστορίας. Ὅταν μάλιστα αὐτὸ τὸ βιβλίο βρίσκει ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ ἐκεῖ ποὺ θὰ ἐκτιμηθεῖ, ζωντανεύει ξανά.
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΑΛΛΙΜΠΑΝ
Τὸ ἐξώφυλλο τῆς 8ης Μαΐου 1916, ὑπὸ τὸν τίτλο Καλοκαιρινὰ Παιχνίδια.
Φωτογραφία – ντουκουμέντο τῆς Εἰκονογραφημένης ἀπὸ τὴν προετοιμασία τῆς μεγάλης μάχης τοῦ Μπιζανίου (19-21 Φεβρουαρίου 1913) ὑπὸ τὴν παρουσία τοῦ τότε Διαδόχου Κωνσταντίνου. Αὐτὴ ἡ μάχη ὑπῆρξε ἡ σημαντικότερη ἀναμέτρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ κατὰ τὸν Α’ Βαλκανικὸ Πόλεμο στὸ μέτωπο τῆς Ἠπείρου.
Ἡ ὀχυρωμένη τοποθεσία κατέρρευσε, ἀνοίγοντας τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἰωαννίνων στὶς 5 Μαρτίου 1913.
Ὑπέροχη λαϊκὴ ἀπεικόνιση τοῦ ἔφιππου Αὐτοκράτορα τῆς Ρωμανίας Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου στὸ ἐξώφυλλο τῆς 29ης Μαΐου 1916. Ἡ λεζάντα τὸν φέρει νὰ ὁδηγεῖ καὶ νὰ κατευθύνει: «Ἕλληνες, ἀδελφοί μου, ἐμπρός…». Ὕστερα ἀπὸ 110 χρόνια, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐπίκαιρος καὶ καθοδηγητής.
Διαφημιστικὴ καταχώρηση τῆς ἐφημερίδος «Ἐλεύθερος Τύπος», τὸ καλοκαίρι τοῦ 1916. Πολιτικὸς (καὶ ὄχι διοικητικὸς) διευθυντὴς ἦταν ὁ δημοσιογράφος Ἀνδρέας Καβαφάκης. Ἡ ἐφημερίδα διέθετε ἀνταποκριτὲς στὸ Παρίσι, τὸ Λονδῖνο, τὴν (τσαρικὴ ἀκόμα) Ἁγία Πετρούπολη, τὴ Ρώμη, την (πλανεύτρα κοσμοπολίτισσα) Ἀλεξάνδρεια, καὶ τὸ Βουκουρέστι (μὲ τὸ ἔντονο ρωμέικο στοιχεῖο).
Ἄλλο ἕνα ντοκουμέντο, ἀπὸ τὴ μετάβαση τοῦ Βασιλέα Κωνσταντίνου ΙΒ’ ἀπὸ τὴν ἕδρα τοῦ Γ’ Σώματος Στρατοῦ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας «μέσῳ τοῦ φρενιτιῶντος πλήθους» μέσα Μαΐου 1916. Λίγο μετά, μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ, τὸ Γ’ Σῶμα Στρατοῦ χρησιμοποιήθηκε ὡς Διοικητήριο ἀπὸ τὴν Προσωρινὴ Κυβέρνηση τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὑπὸ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο.
Πέρα ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν πολιτικὴ ἐπικαιρότητα ἐκείνη τὴν ἐποχή, ὑπῆρχε καὶ ἡ κοινωνία μὲ τὴ ζωή, τοὺς ρυθμοὺς καὶ τὰ πάθη της. Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ λείπει τὸ πλακιώτικο ποίημα γιὰ ἐκεῖνον τὸν ἐρωτοκτυπημένο ποὺ ἔπινε κρασὶ γιὰ τὸ ἀνεκπλήρωτο πάθος του καὶ γυρίζοντας στὸ σπιτικό του ἄδοντας ἀμανέδες: «Σκληρή, ποὺ μοῦ’κανες κουρέλια τὴ μαυρισμένη μου καρδιά… Ὤχου, καὶ νὰ’χε ἡ γῆς κιρκέλια νάν την ἀσήκωνα ψηλά».
Γελοιογραφία ἀξιώσεων ποὺ τὴ ζήλεψε καὶ τὸ καθ’ ἡμᾶς «Κεντρί», ἀπὸ τὸν Νοέμβριο τοῦ 1916. Δείχνει τὴν Ἀγγλία νὰ ἔχει βάλει στὴ μέγγενη τὸν Εὔζωνα γιὰ νὰ τὸν στύψει καὶ ἀπορεῖ λέγοντας: «Τί φωνάζεις μικρέ». Θυμίζουμε ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ ὁ ναυτικὸς ἀποκλεισμὸς ἀπὸ τὶς δυνάμεις τῆς Ἀντὰντ προκειμένου νὰ παραιτηθεῖ ὁ βασιλέας Κωνσταντῖνος καὶ νὰ παραδώσει τὸ πολεμικὸ ὑλικὸ τῆς χώρας. Ἡ ἔνταση κορυφώθηκε ἕναν μῆνα μετὰ τὴν ἔκδοση αὐτοῦ τοῦ τεύχους, ὅταν ἀγήματα ἀγγλογάλλων ἀποβιβάστηκαν στὸ Φάληρο καὶ σημειώθηκαν αἱματηρὲς συγκρούσεις στὴν Ἀθήνα. Ἡ ἀντίσταση τοῦ Στρατοῦ καὶ τῶν φιλοβασιλικῶν ἐπιστράτων ἀνάγκασε τοὺς ξένους νὰ βομβαρδίσουν τὴν πρωτεύουσα καὶ νὰ διεξάγουν ἀσφυκτικὸ ἀποκλεισμὸ ὄχι μόνο στὸν λιμένα τοῦ Πειραιᾶ, ἀλλὰ ὁλόκληρης τῆς Νοτίου Ἑλλάδος προκαλῶντας δραματικὴ ἔλλειψη τροφίμων, ἐκτεταμένη πεῖνα καὶ τὴν ἀνάπτυξη μαύρης ἀγορᾶς, ἰδιαίτερα στὰ λαϊκὰ στρώματα. Ὑπὸ τὸ βάρος αὐτό, ὁ Κωνσταντῖνος παραιτήθηκε καὶ ἐξορίστηκε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1917.
Διαβάστε ακόμα:
Πριν από κάθε αριθμό υπάρχει μια λέξη: Η αδιάρρηκτη σχέση της ελληνικής γλώσσας με τα μαθηματικά
Η Ελληνική Γλώσσα σε Κίνδυνο: Η αξία της ελληνοφωνίας και η ανάγκη σωστής διδασκαλίας
