Έλενα Γεωργίου: «Τα πρόσωπα στις φωτογραφίες μου, τα επιλέγει η ζωή»

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ – Η βραβευμένη fine art και ψηφιακή εικονογράφος κ. Έλενα Γεωργίου μιλά στην «ΗΜΕΡΑ» για τη φωτογραφία, τα πρόσωπα και τα συναισθήματα

Συνέντευξη: Χ.Κ. Λαζαρόπουλος
Φωτογραφίες: Έλενα Γεωργίου 

Οι εικόνες της δημοσιεύονται στα ξένα και τα ελληνικά περιοδικά. Γίνονται εξώφυλλα σε ξεχωριστά βιβλία, όπως τώρα στα «Δάκρυα του Νείλου» (“Le lacrime del Nilo”) της βραβευμένης Σουδανής συγγραφέως και ιατρού Ριμ Γκάφαρ. Αποπλανούν τα μάτια μας για να ταράξουν την ψυχή και το μυαλό μας. Αυτή είναι η Έλενα Γεωργίου.

Συγκεκριμένα, θα μπορούσαμε να κάνουμε μια συνέντευξη «δημοσίων σχέσεων» που θα είχε τον ατελείωτο. Όμως, θέλουμε να διαβαστεί. Ας είναι κάτι διαφορετικό σε όλη αυτή τη μαυρίλα της τρέχουσας επικαιρότητας.

Ειδικότερα, λοιπόν, η βραβευμένη fine art φωτογράφος και ψηφιακή εικονογράφος με καταγωγή από την αγαπημένη Κύπρο, μιλά στην «Η» για το έργο της και το πάθος της με τον φακό. Απολαύστε τη.

• Πώς αποτυπώνει ένας φωτογράφος το συναίσθημα της στιγμής;

Το συναίσθημα δεν το κυνηγάς. Ή το νιώθεις ή δεν το νιώθεις. Πολλές φορές είναι κάτι που έχεις ήδη ζήσει μέσα σου και το ξαναβρίσκεις σε έναν άνθρωπο ή σε ένα τοπίο. Περιμένεις. Κοιτάς.

Και σε μια στιγμή γίνεσαι κι εσύ μέρος αυτού που συμβαίνει. Ωστόσο, δεν φωτογραφίζεις το πρόσωπο. Φωτογραφίζεις αυτό που σε λίγο δεν θα υπάρχει πια. Ένα βλέμμα, μια σιωπή, μια κίνηση που σχεδόν δεν πρόλαβες να δεις.

Εν τούτοις, αν η φωτογραφία είναι αληθινή, κρατάει ακόμα τον παλμό εκείνης της στιγμής, ακόμα κι όταν όλα έχουν περάσει.

• Η ματιά σας, η οποία αντικατοπτρίζεται στα κάδρα σας, δείχνει μαθηματική αρμονία. Όλα είναι «ζυγισμένα». Είναι τεχνική —και λόγω αρχιτεκτονικής— ή καλλιτεχνικό στίγμα;

Η αρχιτεκτονική με έμαθε να βλέπω τον χώρο, τις αναλογίες, το φως, τη γεωμετρία. Αλλά δεν κάθομαι να μετράω. Η ισορροπία έρχεται σχεδόν μόνη της. Ίσως γιατί έχω ανάγκη να βάζω λίγη τάξη στο χάος.

Επίσης, να βρίσκω τη θέση του κάθε ανθρώπου, της κάθε σκιάς, ακόμα και της απουσίας. Η τεχνική σου ανοίγει το μάτι. Όμως, το βίωμα είναι αυτό που τελικά αποφασίζει πώς θα κοιτάξεις.

• Πόσο απαιτητική είστε στα πρόσωπα που επιλέγετε; Βλέπουμε πολλές φορές φυσιογνωμίες που μοιάζουν σαν να έχουν βγει από τον παλιό κινηματογράφο ή σαν να έχουν περάσει από καστ!

Δεν ψάχνω όμορφα πρόσωπα. Ψάχνω πρόσωπα που έχουν ήδη κάτι να πουν, πριν ακόμα ανοίξουν το στόμα. Με τραβάνε αυτοί που κουβαλάνε χρόνο, κούραση, μοναξιά ή μια παράξενη αξιοπρέπεια.

Δεν έχουν περάσει από κανένα καστ. Τους έχει διαλέξει η ίδια η ζωή.

Γι’ αυτό ίσως θυμίζουν πρόσωπα παλιού κινηματογράφου. Δεν παίζουν ρόλο. Απλώς είναι. Και αυτό φαίνεται στο βλέμμα τους.

• Πώς παραμένει ζωντανή η νοσταλγία του καλοκαιριού, με τις αναμνήσεις ή με τις φωτογραφικές απεικονίσεις;

Η νοσταλγία γεννιέται από τις αναμνήσεις, αλλά η φωτογραφία της προσφέρει έναν τόπο για να κατοικήσει. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο η θάλασσα και το φως. Είναι ένα ρούχο που στεγνώνει στον ήλιο, μια άδεια καρέκλα στην αυλή, τα δίχτυα ενός ψαρά, ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον ορίζοντα.

Μικρά πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε ασήμαντα και αργότερα γίνονται ολόκληρη η μνήμη μας. Η φωτογραφία δεν νικά τον χρόνο· διασώζει, όμως, κάτι από όσα εκείνος παίρνει μαζί του.

• Είναι ψυχική εξωτερίκευση ή καλλιτεχνική έκφραση η φωτογραφία;

Δεν μπορώ να τα χωρίσω. Η φωτογραφία είναι ο τρόπος μου να μιλάω με όσα με συγκινούν, με όσα φοβάμαι ότι θα χαθούν, με όσα δεν βρίσκω λέξεις να πω. Η καλλιτεχνική έκφραση είναι απλώς η μορφή που παίρνει αυτή η ανάγκη. Κάθε φωτογραφία είναι κάτι από τον έξω κόσμο που πέρασε πρώτα από μέσα μου.