ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ – Η συγκινητική μαρτυρία της συμμαθήτριάς του Ηρώς Πογκόη για τα μαθητικά χρόνια, την πενταήμερη στη Ρόδο και τον Γιώργο που ήδη από τότε ξεχώριζε στη μουσική
Γράφει η Ηρώ Πογκόη, συμμαθήτρια του Γιώργου Μαζωνάκη στο ΕΠΛ του Αιγάλεω
Το βίντεο είναι από τη γιορτή πριν από την πενταήμερη, έχει και συνέχεια.
Στη Ρόδο λοιπόν, η επίσκεψη στο “Sticky fingers” ήταν συγκλονιστική. Τα παιδιά ζήτησαν από τον Γιώργο να ανέβει στη σκηνή να πει κάνα τραγούδι αλλά τελικά όλοι οι θαμώνες δεν τον άφηναν να… κατέβει και έτσι εκείνη τη βραδιά το γκρουπ του γνωστού κλαμπ απλώς είχε… φιλική συμμετοχή!
Στο τραγούδι τον συνόδεψε ο γνωστός σήμερα μαέστρος Θωμάς Κοντογεώργης, ενώ το μαγαζί αργότερα, όπως διηγείται κι ίδιος, ζήτησε συνεργασία για τη σεζόν. Αν οι μεγάλοι της show biz τον ανακάλυψαν στην Πάτρα όταν τελειώσαμε το σχολείο, εμείς τον είχαμε ανακαλύψει από πολύ πριν…
Και ειδικά ο διάσημος σήμερα διεθνής βιρτουόζος του πιάνου Iωάννης Ποταμούσης, γειτονάκι του Μαζωνάκη παιδιόθεν. Ήταν εκείνος ο πρώτος, που χάρη στη φιλία τους αλλά και στις γνώσεις του πάνω στη μουσική, τον ώθησε να ακολουθήσει το τραγούδι.
Το σχολείο βοήθησε να απολαμβάνουμε τον Γιώργο κάθε τόσο, διότι είχαμε καθηγητές ανοιχτόμυαλους και προοδευτικούς. Ήταν πρότυπο σχολείο το ΕΠΛ άλλωστε, που αν και έβγαλε πληθώρα επιστημόνων και καλλιτεχνών, φρόντισαν να το κλείσουν. Άλλο «αγκάθι» κι αυτό.
Είχαμε και τις υποδομές, όπως ένα τέλειο αμφιθέατρο, βιβλιοθήκη, πολλούς ανοιχτούς χώρους και με κάθε αφορμή κάναμε… γιορτή. Μέχρι και την ημέρα του Αγίου Βαλεντινου γιορτάζαμε! Πόσα σχολεία ξέρετε άλλωστε να κάνουν εκδήλωση πριν… από την πενταήμερη εκδρομή;
Δωρεάν συναυλίες
Όποτε γινόταν γενική συνέλευση ή κατάληψη εννοείται ότι κατέληγε σε συναυλία Γιώργου Μαζωνάκη στα φωνητικά και με τους άριστους επίσης μουσικούς στο πιάνο ή άλλα μουσικά όργανα, όπως ο Γιάννης Ποταμούσης και ο Θωμάς Κοντογεώργης, άλλο ένα ταλέντο του σχολείου σήμερα αρχιμουσικός με πολλές σημαντικές συμμετοχές.
Ας μην ξεχνάμε όμως και τη Γωγώ Μαρκέα, μια εκ των πιο διακεκριμένων όσο και ταπεινών μουσικών στην Ελλάδα και όχι μόνο: πρωτοδιορισμένη τότε καθηγήτρια μουσικής, με όχι και μεγάλη διαφορά από εμάς στην ηλικία (5-6 χρόνια το πολύ), διέκρινε κατευθείαν το ταλέντο του Γιώργου. Πέρα από τις υπόλοιπες ικανότητές της, η ίδια έχει και διδακτορικό στους χαρισματικούς της μουσικής. Ποιος ξέρει, μπορεί να ήταν ο Γιώργος η αφορμή.
Τα Χριστούγεννα στη «Νέα Αθηναία»
Προσωπικά τον Γιώργο μετά το σχολείο, έπειτα από εκείνη την πενταήμερη εκδρομή τον ξαναείδα την επόμενη χρονιά. Ήταν Χριστούγεννα. Ήμουν πρωτοετής σπουδάστρια δημοσιογραφίας και είχαμε πάει με μια ομάδα μαζί με καθηγητές στη «Νέα Αθηναία», στο Σύνταγμα. Κι εκεί που βλέπαμε τη Γαρμπή και ενώ έχω προσπαθούσα να ξεφύγω από δύο τομάρια ιδιοκτήτες εφημερίδας που μου την έπεφταν χοντρά (ακόμη δεν είχα κλείσει τα 18 εγώ κιόλας).
Άφηναν υπονοούμενα ότι θα με βάλουν στη δουλειά -κι εγώ εκείνη τη στιγμή αποφασίζοντας να μη γίνω ποτέ δημοσιογράφος αν είναι να έχω τέτοια- βλέπω στη σκηνή να ανεβαίνει ο Γιώργος. Στο διπλανό τραπέζι διακρίνω και την καθηγήτρια της Γυμναστικής, τη Μίχου! Η χαρά δεν περιγράφεται: μια η καθηγήτρια μου, μια ο συμμαθητής μου, σώθηκα και από τους απαίσιους, επίδοξους… εργοδότες μου.
Ας είσαι Γιώργο αναπαυμένος στον ουρανό και ας μην ενέκρινα πάντα τις επιλογές σου. Ως τραγουδιστή όμως, να ξέρεις ότι με στιγμάτισες. Με έκανες να λατρέψω τον Πουλόπουλο και τον Βοσκόπουλο, ενώ μέχρι τότε ήμουν… «χεβιμεταλού». Και μετά από σένα δεν μπορούσα να ακούω αυτά τα υπέροχα τραγούδια από κανέναν άλλον! Τώρα θα σε απολαμβάνει ο Θεός!
