Στὸ Μέγαρο Μαξίμου ἐπιμένουν ὅτι οἱ κάλπες θὰ στηθοῦν στὸ τέλος τῆς τετραετίας. Ὅμως, στὴν πολιτικὴ οἱ διαβεβαιώσεις ἀξίζουν τόσον, ὅσον ἀντέχουν στὴν πίεση τῶν γεγονότων. Καὶ τὰ γεγονότα, τελευταίως, πληθαίνουν.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι κορυφαῖα κυβερνητικὰ στελέχη ἔχουν ἤδη στραμμένο τὸ βλέμμα τους πρὸς τὸ φθινόπωρο. Ἀκόμη λιγότερο τυχαία, ὑπῆρξε ἡ δημόσια παρέμβαση τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς. Ὅταν ὁ κ. Νικήτας Κακλαμάνης συνδέει τὴ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση μὲ τὸν ἐκλογικὸ κύκλο, δὲν καταθέτει προσωπικὴ σκέψη. Ἀποτυπώνει πολιτικὸ προβληματισμὸ ποὺ ἤδη κυκλοφορεῖ στοὺς διαδρόμους τῆς ἐξουσίας.
Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα τῆς κυβερνήσεως, ὅμως, δὲν εἶναι ὁ χρόνος. Εἶναι ἡ ἀτζέντα.
Φαιδρὰ πραγματικότητα
Τὸ Μαξίμου θὰ ἤθελε νὰ συζητεῖ περὶ ἀναπτύξεως, ἐπενδύσεων, ἀμυντικῆς πολιτικῆς καὶ δημοσιονομικῆς σταθερότητος.
Ἡ πραγματικότης, ἐν τούτοις, ἐπαναφέρει διαρκῶς φακέλους ποὺ θεωρήθηκαν κλειστοί. Οἱ ὑποκλοπές ἐπανέρχονται, ἡ Marfin ἀποκτᾷ νέα δικαστικὴ διάσταση, ἐνῶ ἡ ἀκρίβεια συνεχίζει νὰ διαβρώνει τὴν κοινωνία. Στὴν πολιτικήν, οἱ ἐκκρεμότητες δὲν παραγράφονται. Ἀπλῶς ἀναμένουν τὴ στιγμή τῆς ἐπανεμφανίσεώς τους.
Τὸ μείζον διακύβευμα τῶν προσεχῶν μηνῶν δὲν θὰ εἶναι ποιός κυβερνᾷ. Θὰ εἶναι ποιός λογοδοτεῖ.
Ἡ κυβέρνηση διατηρεῖ προβάδισμα ὡς πρὸς τὴ δυνατότητα διακυβερνήσεως. Δὲν ἀπολαμβάνει, ὅμως, αὐτὴν τὴν ἀνεση ὅταν ἡ δημόσια συζήτηση μεταφέρεται στὰ ζητήματα θεσμικῆς εὐθύνης, διαφάνειας καὶ λογοδοσίας.
Ἐκεῖ, οἱ δημοσκοπήσεις παύουν νὰ λειτουργοῦν ὡς πολιτικὸ ἀπορρυπαντικό.
Ὑποκλοπές, οἰκονομία καὶ πραγματικότητα
Ἰδιαιτέρα βαρύτητα διατηρεῖ ἡ ὑπόθεση τῶν ὑποκλοπῶν. Ὄχι διότι κάθε νέα πληροφορία συνιστᾷ αὐτομάτως ἀπόδειξη, ἀλλὰ διότι κάθε νέα πληροφορία δύναται νὰ γεννήσῃ ἀνάγκη νέας δικαστικῆς διερευνήσεως. Ἐὰν ἡ Δικαιοσύνη ἐπανέλθῃ, θὰ δοκιμασθεῖ ἐκ νέου καὶ τὸ κυβερνητικὸ ἐπιχείρημα περὶ ὁριστικοῦ κλεισίματος τῆς ὑποθέσεως.
Καὶ ἐνῷ ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, ἡ οἰκονομία συνεχίζει νὰ ἐπιβάλλῃ τοὺς δικοὺς της ὅρους. Οἱ μακροοἰκονομικοὶ δείκτες εὐημεροῦν μεν, οἱ πολῖτες ὅμως ἐξακολουθοῦν νὰ πληρώνουν ἀκριβότερα τὴ στέγη, τὴν ἐνέργεια καὶ τὰ βασικὰ ἀγαθά. Ἡ καθημερινότης δὲν διορθώνεται μὲ διαγράμματα, οὔτε μὲ κυβερνητικὲς παρουσιάσεις.
Ἡ Νέα Δημοκρατία παραμένει κυρίαρχος τοῦ πολιτικοῦ παιγνίου. Καὶ καθ’ ἡμᾶς καλῶς συμβαίνει τοῦτο.
Ἡ ἱστορία τῆς Μεταπολιτεύσεως, ὅμως, διδάσκει ὅτι οἱ κυβερνήσεις δὲν φθείρονται μόνον ἀπὸ τὴν ἰσχὺ τῶν ἀντιπάλων των. Φθείρονται, πρωτίστως, ὅταν πεισθοῦν ὅτι ἡ ἐξουσία δύναται νὰ ἀπαλλάξῃ τὸν κάτοχό της ἀπὸ τὴν ἀνάγκην λογοδοσίας.
Ἡ πολιτικὴ λήθη δὲν ἀποτελεῖ θεσμόν. Ὅ,τι παραμένει ὡς ἐκκρεμότητα, συνήθως ἐπιστρέφει ὡς πιεστικὴ καὶ ἔκτακτη ἀνάγκη.
Στὴν πολιτική, ἡ διαχείριση τοῦ πανικοῦ ἀποτελεῖ τὸν δυσμενέστερο ὅρο ἐπικρατήσεως.
Διαβάστε περισσότερα:
#Το_Κεντρί: Ζελένσκι, Κύπρος και το… «ρίξτε φράγκα» που προκαλεί συζητήσεις
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙ: Το φρένο στα σενάρια εκλογών το φθινόπωρο και οι παράμετροι
Μητσοτάκης, «τζάμπα» και εκλογές: Η προληπτική άμυνα του Μαξίμου
