ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ – Η αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή εκπροσώπηση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» πυροδοτεί συζήτηση για τον ρόλο των ανεξάρτητων δημοσιογράφων στην πολιτική
Η αποχώρηση του κ. Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή εκπροσώπηση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» ίσως δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν. Δεν το αναφέραμε καν σαν είδηση όταν άρχισε να ακούγεται χθες. Ίσως επειδή το θεωρούσαμε αναμενόμενο.
Ένας δημοσιογράφος που έχει μάθει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, να υπερασπίζεται τις απόψεις του και να λογοδοτεί πρωτίστως στην κοινή γνώμη, δύσκολα θα μπορούσε να περιοριστεί στα στενά όρια ενός μικρού πολιτικού σχηματισμού. Συμφωνεί ή όχι κανείς μαζί του, πρέπει να σεβαστεί τη δύναμή του να τηρεί τις αρχές του. Είναι συνταγματικό και δημοκρατικό προαπαιτούμενο.
Ο επαγγελματίας
Ο κ. Θανάσης Αυγερινός ήταν εξαρχής «πολύς» για το κομματίδιο της κ. Μαρίας Καρυστιανού. Όταν ένα πολιτικό εγχείρημα δείχνει να εγκλωβίζεται σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και σε λογικές ελέγχου, επιβεβαιώνεται η λαϊκή ρήση που λέει «κακό χωριό, τα λίγα σπίτια». Αντί να αξιοποιηθεί η εμπειρία, η πολιτική του κατάρτιση και η αναγνωρισιμότητά του στα ΜΜΕ και τον δημόσιο διάλογο, δημιουργήθηκε η εικόνα μιας σχέσης που, τελικά, δεν μπορούσε να λειτουργήσει δημιουργικά.
Για να είμαστε ειλικρινείς. Πρέπει να είναι φαινόμενο της εποχής να εμφανίζονται διάφοροι νεόκοποι δορυφόροι που χρησιμοποιούν έμπειρους δημοσιογράφους σαν «εργαλεία εξυπηρέτησης της προσωπικής φιλοδοξίας» τους. Τους υποτιμούν και προσπαθούν να τους στύψουν για να κερδίσουν το δυνατόν περισσότερα. Όταν κάποιος όμως μετρά 35 χρόνια δημοσιογραφικού βίου, χωρίς να λειτουργεί ως μίζερος «υπαλληλάκος» ή φαιδρό «παπαγαλάκι», δεν θα ακυρώσει την πορεία και τον κόπο του. Αυτός είναι αγώνας με τεράστιο κόστος και υπεραξία.
Ένας άνθρωπος του Τύπου γνωρίζει ότι δεν έχει «αφεντικά». Η μόνη πραγματική του υποχρέωση είναι απέναντι στους πολίτες που τον κρίνουν καθημερινά. Όποιος επιχειρεί να επιβάλει διαφορετική αντίληψη, συνήθως συγκρούεται με την ίδια τη φύση της δημοσιογραφίας.
Κόμματα και αποκόμματα
Την ίδια στιγμή, το πολιτικό εγχείρημα της κυρίας Καρυστιανού μοιάζει να αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερες δυσκολίες. Οι αποχωρήσεις, η εσωστρέφεια και η αδυναμία διαμόρφωσης σαφούς πολιτικού στίγματος δημιουργούν την εντύπωση ενός σχήματος που δυσκολεύεται να αποκτήσει σταθερό βηματισμό.
Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι, θα παραθέσουμε δύο ιστορίες.
Στη δύσκολη για τη ΝΔ Β’ Πειραιώς κατήρχετο ο Γιώργος Μπουγάς. Διαδέχθηκε στην πολιτική την ιδιαίτερα δυναμική και έξυπνη μητέρα του, την Ταρσή. Έλεγε πάντα στον γιο της ότι η πολιτική δεν είναι βόλτες στο Κολωνάκι, δημόσιες σχέσεις και αμπελοφιλοσοφικές κουβέντες για παραπολιτικά.
Η πολιτική απαιτεί παρουσία στην κοινωνία μακρυά από τους αυλοκόλακες και τους γλείφτες για να δει κανείς τι απασχολεί τη βάση. Αυτό σημαίνει επισκέψεις σε καφενεία, καταστήματα, μηχανουργεία, εκκλησίες, λαϊκές αγορές και άμεση αντιμετώπιση όσων κάνουν κριτική και γκρινιάζουν.
«Καλύτερα να σε βρίζουν μπροστά σου, παρά πίσω σου. Να θυμάσαι, τα χειροκροτήματα δεν φέρνουν ψήφους», έλεγε η Ταρσή, η ψυχή του γραφείου στην πλατεία Αγίου Νικολάου στη Νίκαια. Έτσι κατάφερε ο Γιώργος να γίνει πέντε φορές βουλευτής. Έλοιωνε τα παπούτσια του κι ήξερε σχεδόν όλους τους νεοδημοκράτες της περιφερείας του.
Στο πιο μακρινό παρελθόν, προσωπικότητες όπως ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης και ο Γιάννης Ζίγδης άφησαν το δικό τους αποτύπωμα με πολιτικό εκτόπισμα, ιδέες και ουσιαστική παρέμβαση. Σήμερα, αντίθετα, δεν λείπουν οι επίδοξοι «σωτήρες» που δείχνουν να εξαντλούν τη χρησιμότητά τους στα τηλεοπτικά πάνελ, προσφέροντας περισσότερο τηλεοπτικό θέαμα και υλικό για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρά συγκροτημένο πολιτικό λόγο.
Από εκεί και πέρα, η πολιτική ιδεολογία και η ουσιαστική παρέμβαση περνούν σε δεύτερη μοίρα. Σημεία των καιρών, τα οποία δεν συγχωρούνται. Γι’ αυτό και ο Αυγερινός προτίμησε τη συνέπεια προς τις αρχές του.
Διαβάστε ακόμα:
Η Κεντροδεξιά κυριαρχεί, αλλά η βάση της αναζητεί έναν νέο Καραμανλή
