Ο Τσίπρας, ο «Κουτσόγιωργας» Φάμελλος και τα πράσινα άλογα

Η σημερινή γελοιογραφία από #Το_Κεντρί δεν σατιρίζει απλώς πρόσωπα. Αποτυπώνει μια πολιτική στρατηγική που εξελίσσεται εδώ και μήνες. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να επιστρέψει στο προσκήνιο. Ωστόσο, δεν αρκείται στην επιστροφή. Διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία ολόκληρου του χώρου της Κεντροαριστεράς.
Γι’ αυτό και δανείζεται συμβολισμούς από το ΠΑΣΟΚ. Επικαλείται την «ελπίδα», αναζητά αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και επενδύει στη νοσταλγία μιας άλλης εποχής.Η γελοιογραφία αποτυπώνει ακριβώς αυτή την προσπάθεια.Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται σε ρόλο πολιτικού καβαλάρη της «ελπίδας». Όμως το άλογο δεν θυμίζει θριαμβευτική πορεία. Θυμίζει περισσότερο μια διαδρομή πάνω σε «πράσινα άλογα».
Ακόμη πιο δηκτική είναι η αναφορά προς τον κ. Σωκράτη Φάμελλο. Στο σκίτσο ο πρώην πρωθυπουργός τον προσφωνεί «Κουτσόγιωργα». Η αναφορά παραπέμπει ευθέως στον Μένιο Κουτσόγιωργα, τον ισχυρό αντιπρόεδρο των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.
Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο νέος «Ανδρέας» και ο Φάμελλος ως ο πρόθυμος υπαρχηγός. Ως ο άνθρωπος που θα παραδώσει «γην και ύδωρ» για να διατηρήσει πολιτικό ρόλο και επιρροή.Αυτή η λογική, όμως, προκαλεί αντιδράσεις.
Στελέχη της ευρύτερης Αριστεράς καταγγέλλουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός λειτουργεί επικυριαρχικά απέναντι σε κόμματα και πρόσωπα του χώρου.Παράλληλα, ο δρόμος προς την επιστροφή μόνο εύκολος δεν είναι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να κυριαρχεί πολιτικά. Επιπλέον, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει αποφασισμένος να δώσει μάχη επιβίωσης για το ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή, ο κ. Τσίπρας δεν αντιμετωπίζει μόνο εξωτερικούς αντιπάλους. Αντιμετωπίζει και εσωτερικές σκιές.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Παύλος Πολάκης, η Ρένα Δούρου, αλλά και ο Νίκος Παππάς συγκροτούν διαφορετικά πολιτικά κέντρα βάρους.
Άλλοι διαφωνούν ιδεολογικά. Άλλοι πολιτικά. Άλλοι προσωπικά.
Όλοι όμως διαθέτουν λόγους να αμφισβητήσουν μια νέα ηγεμονική επιστροφή. Εάν αυτές οι δυνάμεις συγκλίνουν, τότε η πορεία του πρώην πρωθυπουργού θα αποδειχθεί πολύ δυσκολότερη από όσο δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και οι επικοινωνιακές καμπάνιες.
Διότι η πολιτική ιστορία δεν γράφεται με συμβολισμούς, αναπαλαιωμένες αφίσες και δανεική κληρονομιά. Γράφεται με πραγματικές κοινωνικές συμμαχίες, πολιτική αξιοπιστία και καθαρό σχέδιο. Και αυτό είναι το ερώτημα που παραμένει ανοικτό: Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να αναβιώσει το συναίσθημα της «Αλλαγής» ή απλώς καλπάζει πάνω σε ένα άλογο που υπάρχει μόνο στις δημοσκοπήσεις και στο πολιτικό μάρκετινγκ;