ΑΙΧΜΗ – Δημοψήφισμα 2015: Γιατί προκηρύχθηκε τελικά;
Μια διαφορετική πολιτική ανάγνωση των γεγονότων που σημάδεψαν τη χώρα.
Γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ
Γράμμα 2:
Πάμε λίγο πίσω, στο χρόνο. Τότε που ο κ. Τσίπρας κέρδισε τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.
Δεν έφερε νόμο για να καταργήσει τα ισχύοντα μνημόνια, ώστε να ηχήσουν τα νταούλια και να αδράξει τη σέσουλα, να μοιράσει όσα είχε υποσχεθεί από τη Θεσσαλονίκη.
Πήγε σε διαπραγμάτευση, που κράτησε μήνες. Γνωστά και αδιαμφισβήτητα, όλα αυτά. Περίπου γνωστά είναι και όσα έγιναν στις διαπραγματεύσεις, από το τότε ρεπορτάζ, τις πρόσφατες μισές αλήθειες του «χιλιοστού», δηλώσεις των πρωταγωνιστών και άλλες πηγές.
Προφανώς, στόχος τους ήταν ο άνευ όρων δανεισμός ή η βελτίωση των μνημονίων. Αδυνατώ να υποθέσω ότι η μάχη δόθηκε «για την τιμή των όπλων». Μπορεί ο κ. Τ. να πίστευε ότι ισχύει πάντα το απόφθεγμα «κάστρο που διαπραγματεύεται πέφτει».
Ίσως τον είχε πείσει ο κ. Βαρουφάκης με τις «περί παιγνίων» θεωρίες του, που έμοιαζαν με την μπλόφα στην πόκα. Μπλόφα πρέπει να ήταν και το ταξίδι στον κ. Πούτιν. Τέλος πάντων, πώς ακριβώς σκεφτόταν και ενεργούσε τότε ο κ. Τ., μόνο εκείνος ξέρει.
Αλλά δεν πρόκειται να μας το πει κάποτε. Πάμε παρακάτω.
Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο ορατό γινόταν το αδιέξοδο στη διαπραγμάτευση. Το έβλεπαν όλοι, εκτός από τον «καθ’ ύλην» αρμόδιο; Ούτε ως υπόθεση εργασίας δεν στέκει. Προφανώς συνειδητοποίησε έγκαιρα ότι «δεν πήγαινε άλλο». Το κάστρο έπεφτε. Το δικό του, όχι του Σόιμπλε. Το μνημόνιο ήταν αδήριτη ανάγκη.
Ναι, αλλά πώς; Να το υπογράψει στην ψύχρα, ξεφτίλα. Να παραιτηθεί και να προκηρύξει εκλογές, δεν υπήρχε χρόνος. Να παραιτηθεί και να στηρίξει με ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή τους… γνωστούς «μνημονιακούς» για να υπογράψουν εκείνοι; Τερατώδες! Δεν ξέρω πόσο χρόνο του πήρε, αλλά τελικά βρήκε τη λύση, μόνος του ή με βοήθεια.
Δημοψήφισμα στα γρήγορα, με ερώτημα {υπάρχει στο Διαδίκτυο} που παραπέμπει στο «μονά – ζυγά δικά μου».
Αύριο πάλι…
Αν έχασες το προηγούμενο, κάνε κλικ εδώ:
Γράμμα από τον Βαγγέλη #1: Το δημοψήφισμα δεν ήταν η κωλοτούμπα
