ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ – Η έρευνα του Ζαχαρία Ζούπη δείχνει πολιτική κυριαρχία της Κεντροδεξιάς, αλλά και ένα βαθύτερο κοινωνικό πρόβλημα που αφορά τη σχέση της κυβέρνησης με την παραδοσιακή της βάση
Ένα πολιτικό μήνυμα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί έκρυβε η συζήτηση που άνοιξε ο Άρης Πορτοσάλτε στον «Σκάι» με τον Ζαχαρία Ζούπη. Μίλησαν για την Κεντροδεξιά, αλλά δεν εμβάθυναν στα όσα συμβαίνουν.
Η είδηση για εμάς δεν είναι ότι η Κεντροδεξιά παραμένει κυρίαρχη. Κάθε νοήμων άνθρωπος μπορεί να διακρίνει και να συγκρίνει τις τάσεις της εποχής. Στην έρευνα του κ. Ζούπη όμως, το σημαντικό στοιχείο είναι ότι η πλειοψηφία (σ.σ. ένας στους δύο) υποστηρίζει την Κεντροδεξιά. Όχι επειδή οι πολίτες δηλώνουν ενθουσιασμένοι με την κυβέρνηση.
Αυτή η πρωτιά οφείλεται στη διαπίστωση των πολιτών πως δεν διακρίνουν σήμερα μια άλλη αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου. Τα λέμε συχνά αλλά μάλλον κάποιοι μαθαίνουν διά της επαναλήψεως.
Η πραγματικότητα
Σύμφωνα με τον κ. Ζούπη, μόλις ένας στους τέσσερις αξιολογεί θετικά τη σημερινή εικόνα αυτής της κυριαρχίας. Και εξήγησε γιατί: ακρίβεια, κόστος ζωής, ζητήματα διαφάνειας και η φυσιολογική κόπωση μιας κυβέρνησης που βρίσκεται επί σειρά ετών στην εξουσία.
Για την «ΗΜΕΡΑ», η έρευνα δεν περιγράφει μια κοινωνία που αναζητεί μια νέα «κεντρώα σύνθεση». Περιγράφει μια κοινωνία που πιέζεται από την ακρίβεια, το κόστος ζωής και την καθημερινότητα.
Εκεί όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να μιλήσει με όρους «πολιτικού εκσυγχρονισμού», ένα σημαντικό τμήμα της παραδοσιακής Κεντροδεξιάς φαίνεται να επιζητεί πολιτική εκπροσώπηση με χαρακτηριστικά που εξέφραζε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: κοινωνική γείωση, θεσμικό κύρος και επαφή με τη λαϊκή βάση.
Πυξίδα ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός
Όσο η κυβέρνηση παραμένει χωρίς ισχυρό αντίπαλο, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί στη δική της «αυτάρκεια». Η πολιτική φυσιογνωμία ορισμένων προσώπων από το ευρύτερο περιβάλλον του πρωθυπουργού δείχνει να επηρεάζεται ολοένα περισσότερο από άλλες αντιλήψεις.
Θυμίζουν το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ και ένα ευρύτερο κεντρώο, φιλελεύθερο αφήγημα. Πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή που ασφαλώς έχει τη δική της πολιτική λογική. Ωστόσο θα έχει και κόστος αν αυτός ο δογματισμός εξελιχθεί σε ιδεοληψία.
Η πραγματική απόσταση δεν είναι ιδεολογική. Είναι κοινωνική. Η πολιτική συζήτηση που γίνεται στη Γλυφάδα ή το Κεφαλάρι δεν είναι η ίδια με αυτή που γίνεται στο Πέραμα, την Καλλιθέα ή την Κυψέλη. Κάτι που αντιλαμβανόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το εφήρμοσε με τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό». Μπορεί να δει κανείς στα πρακτικά του προσυνεδρίου της ΝΔ του 1977 πόσο επίκαιρη είναι αυτή η ανάγκη σήμερα.
Ξεκομμένοι από τη βάση
Όσο η ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας συνομιλεί κυρίως με έναν στενό κύκλο (και καλά) «ελίτ» αδούλευτων, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να απομακρυνθεί από τη βάση που της έδωσε την κυριαρχία. Οι νεοδημοκράτες έχουν κουραστεί από τις αρλούμπες πολιτικών υβριδίων που εκφράζουν περιθωριακές φιλοσοφίες ή νουθετούν χωρίς να έχουν αντίληψη τι ακριβώς απασχολεί την κοινωνία.
Πανεπιστημιακοί, επικοινωνιολόγοι και διαμορφωτές γνώμης που έχουν την πολυτέλεια να ξοδεύουν τη ζωή τους σε σαλόνια, δεξιώσεις, πολιτικές εκδηλώσεις, κοινωνικά δίκτυα και τηλεπαράθυρα δεν φέρνουν ψήφους. Καλλιεργούν εντυπώσεις, όπως ένας βιαστικός υπουργός που στήνει «μυστικούς δείπνους» με δημοσιογράφους της τηλεόρασης.
Η ΝΔ δεν διαθέτει συνιστώσες
Ο κόσμος της Νέας Δημοκρατίας δεν αποτελεί και δεν πρόκειται να αποτελέσει συνιστώσα όπως αυτές του «τσιπρικού» ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελείται από τη μεσαία τάξη που παλεύει για την καθημερινότητα, πληρώνει τις υποχρεώσεις της, κρατά «με τα δόντια» θέσεις εργασίας και δεν μπορεί άλλες θεωρητικές ασκήσεις. Δεν μπορεί κάποιους περιπλανόμενους «θείους από το Σικάγο», οι οποίοι παρουσιάζουν τη συνταγματική τους υποχρέωση ως θαύματα μεγαλύτερα κι απ’ αυτό του Χριστού στην Κανά.
Η έρευνα του Ζούπη λέει σε όλους μας να προσγειωθούμε. Ειδικά για τους αιθεροβάμονες και τους καλαμοκαβαλάρηδες, η έρευνα εξηγεί με απλά λόγια ότι η πιθανότητα τρίτης θητείας πρέπει να απαντά στα προβλήματα της καθημερινότητας, εκεί που η απογοήτευση χτυπά «κόκκινο».
Διαβάστε ακόμα:
Ώρα για καθαρή στρατηγική και αποφάσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη
Λογοδοσία και εκλογές: Τα ανοικτά μέτωπα της κυβερνήσεως και το πολιτικό απορρυπαντικό
Νέο Κόμμα Σαμαρά: Το διευθυντήριο, τα πρόσωπα και η σκιά στο Μαξίμου
