ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ – Η κυβέρνηση δεν έχει πλέον την πολυτέλεια των εσωκομματικών υπαινιγμών. Η κοινωνία απαιτεί καθαρές απαντήσεις, πολιτική πειθαρχία και αποτελεσματική διακυβέρνηση
Η πολιτική δεν συγχωρεί τις αυταπάτες. Δεν συγχωρεί, όμως, ούτε τις σκιές. Στην παρούσα συγκυρία η κυβέρνηση δείχνει να επενδύει περισσότερο στη διαχείριση των εντυπώσεων παρά στην αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων.
Αυτό δεν είναι ένα «κοινό μυστικό». Αποτελεί κοινή παραδοχή και ειδικά στην κομματική βάση της Νέας Δημοκρατίας. Όποιος δεν το καταλαβαίνει είτε παριστάνει τον στροθουκάμηλο, είτε δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Εμείς όμως, πρέπει να πούμε αλήθειες. Όχι για να κάνουμε αντιπολίτευση. Θέλουμε σταθερότητα, όπως ο κάθε νοήμων πολίτης. Επίσης, επιθυμούμε η επικείμενη ελληνική προεδρία της ΕΕ να ασκηθεί από τους κατάλληλους κι όχι από ψεύτες και αμετανόητους.
Ξεκάθαροι να είναι οι χειρισμοί
Για το λόγο αυτό, λοιπόν, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να αποφασίσει ποια στρατηγική θα ακολουθήσει. Δεν μπορεί να αφήνει αιχμές για τον κ. Αντώνη Σαμαρά, να παρακολουθεί με αγωνία τις κινήσεις του κ. Κώστα Καραμανλή και ταυτόχρονα να εμφανίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της παράταξης.
Αν υπάρχουν πολιτικές διαφωνίες, ας τις αντιμετωπίσει ευθέως. Αν δεν υπάρχουν, ας σταματήσει η διαρκής διαρροή σεναρίων που μόνο εσωστρέφεια προκαλούν.
Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για τα παραπολιτικά. Αντιθέτως, ενδιαφέρεται για την ακρίβεια, τη λειτουργία των θεσμών, την καθημερινότητα και την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Αυτά περιμένει να ακούσει από τον πρωθυπουργό. Ούτε υπαινιγμούς, ούτε εσωκομματικά μηνύματα!
Το εσωκομματικό πεδίο
Παράλληλα, στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας αυξάνεται η δυσφορία. Δεν προέρχεται μόνο από τις γνωστές ιδεολογικές διαφοροποιήσεις. Προέρχεται και από τη συμπεριφορά ορισμένων υπουργών, οι οποίοι δείχνουν να έχουν απομακρυνθεί από την κοινωνική πραγματικότητα.
Πολλά κυβερνητικά στελέχη εκπέμπουν αλαζονεία. Αρκετά εμφανίζουν ύφος παντογνωσίας. Ορισμένα επιλέγουν να απαντούν στους πολίτες με ειρωνεία αντί με επιχειρήματα. Αυτή η εικόνα δεν φθείρει μόνο τους ίδιους. Φθείρει συνολικά την κυβέρνηση.
Η πηγή της κριτικής
Δεν είναι εφεύρημα της Αριστεράς ότι στην κηδεία της Μάρως Κοντού υπήρχαν πρόσωπα που σχολίαζαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την αποτυχία του επιτελικού κράτους και την εμμονή ορισμένων να απευθύνονται στην κοινή γνώμη μιλώντας στα αγγλικά. «Τους βλέπεις στην τηλεόραση, κάποιοι έχουν γίνει πιο ξιπασμένοι κι από την Μαντάμ Σουσού στον Μπίθουλα», ακούστηκε να σχολιάζει μια καλοβαλμένη κυρία σε μια άλλη, βγαίνοντας από τον ναό. Λίγη σεμνότητα, δεν βλάπτει.
Η κριτική αυτή δεν ακούγεται μόνο από την αντιπολίτευση. Ακούγεται στη βάση, αλλά και μέσα στην Κ.Ο. της Ν.Δ. πλέον. Βουλευτές επισημαίνουν ότι συγκεκριμένοι υπουργοί εκνευρίζουν περισσότερο την κομματική βάση, παρά την εμπνέουν. Δεν κινητοποιούν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους. Αντίθετα, ενισχύουν την απογοήτευση και την απόσταση από την κυβέρνηση.
Τι απαιτούν οι δεξιοί
Ο πρωθυπουργός διαθέτει ακόμη τον χρόνο να διορθώσει αυτή την εικόνα. Αυτό όμως προϋποθέτει αποφάσεις και όχι επικοινωνιακές ασκήσεις. Χρειάζεται να επαναφέρει την κυβερνητική ομάδα στην πραγματικότητα, να επιβάλει πολιτική πειθαρχία και να υπενθυμίσει ότι κανένας υπουργός δεν διαθέτει προσωπικό πολιτικό απυρόβλητο.
Την ίδια στιγμή, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν προσφέρεται για επικοινωνιακές αλχημείες. Οι πολίτες δεν αξιολογούν τις εξελίξεις με όρους επικοινωνιακού σκορ. Αξιολογούν τη συνολική εικόνα αξιοπιστίας της κυβέρνησης. Κι αυτή δοκιμάζεται.
Επιπλέον, η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ αφαιρεί από το Μέγαρο Μαξίμου έναν βολικό αντίπαλο. Όταν η αντιπολίτευση καταρρέει, η κυβέρνηση δεν έχει άλλοθι. Κάθε πρόβλημα επιστρέφει στον φυσικό του αποδέκτη, δηλαδή στην ίδια την εξουσία.
Ζητούμενο η συνέπεια
Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις επειδή υποσχέθηκε σοβαρότητα, αποτελεσματικότητα και μεταρρυθμίσεις. Δεν κέρδισε για να αναλώνεται σε εσωκομματικούς υπαινιγμούς ή προσωπικές ισορροπίες.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει απέναντί του σήμερα, ούτε τον Αντώνη Σαμαρά, ούτε τον Κώστα Καραμανλή. Έχει απέναντί του τη φθορά της εξουσίας, την κόπωση της κοινωνίας και την αυξανόμενη απαίτηση για περισσότερη ταπεινότητα, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και καθαρότερο πολιτικό λόγο.
Αν συνεχίσει να αναζητεί πολιτικούς αντιπάλους μέσα στην ίδια του την παράταξη, κινδυνεύει να χάσει από τον μοναδικό αντίπαλο που δεν συγχωρεί ποτέ καμία κυβέρνηση: την πραγματικότητα.
Διαβάστε περισσότερα:
Λογοδοσία και εκλογές: Τα ανοικτά μέτωπα της κυβερνήσεως και το πολιτικό απορρυπαντικό
