ΑΙΧΜΗ – Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία ΔΕΘ εξαγγελιών. Χρειάζεται άμεσες μεταρρυθμίσεις, παραγωγή, επενδύσεις και Logistics πριν στενέψει ο πολιτικός χρόνος.
Γράφει ο Χ.Κ. Λαζαρόπουλος
Η επικαιρότητα δείχνει ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι πολιτικές πιέσεις αυξάνονται. Η κοινωνία απαιτεί αποφάσεις που να απαντούν στην «καθημερινότητα του πολίτη». Τα επιμελητήρια καταθέτουν προτάσεις για την οικονομική πορεία της χώρας ως τις κάλπες.
Ας αρχίσουμε από τις βασικές παραδοχές: Η κυβέρνηση διαθέτει ακόμη δημοσιονομικό και πολιτικό χώρο για να κινηθεί, παρά τα όσα συμβαίνουν. Όμως ο χρόνος περιορίζεται. Οι εκλογές πλησιάζουν και μαζί τους στενεύει ο ορίζοντας για δύσκολες αποφάσεις. Γι’ αυτό η κυβέρνηση πρέπει να δράσει τώρα.
Παρακολούθησα τις ανακοινώσεις που έκανε ο Πρόεδρος του ΕΒΕΠ κ. Βασίλης Κορκίδης για τον «Δεκάλογο της Επιχειρηματικότητας». Παρακολούθησα επίσης τι έγινε στη συνάντηση με τον υπουργό Ανάπτυξης κ. Τάκη Θεοδωρικάκο. Αυτό που αντιλαμβάνομαι -και μάλλον βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση- είναι ότι ένα επιμελητήριο κατέθεσε έτοιμη βάση πολιτικής. Δεν παρουσίασε, όπως συνηθίζεται μετά το 1974, έναν ευρύ κατάλογο αιτημάτων.
Συγκεκριμένα, προτείνει φορολογικές ελαφρύνσεις, χαμηλότερο μη μισθολογικό κόστος, χρηματοδότηση, φθηνότερη ενέργεια και ταχύτερες αδειοδοτήσεις. Επίσης, καλύπτει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Δηλαδή, μεταποίηση, εξαγωγές, ναυπηγική βιομηχανία, λιμένες και εφοδιαστική αλυσίδα.
Το ΕΒΕΠ ως θεσμικός σύμβουλος
Πάμε λοιπόν στην ουσία: Εκτιμώ ότι το περιεχόμενο του «Δεκαλόγου» πρέπει να μετατραπεί σε άμεσο κυβερνητικό πρόγραμμα. Όχι γιατί προέρχεται από το ΕΒΕΠ, αλλά διότι καταγράφει πραγματικές ανάγκες της επιχειρηματικής κοινότητας και προτείνει συγκεκριμένες λύσεις.
Δεν το λέει ο υποφαινόμενος. Το αναφέρουν διαπρεπείς επιχειρηματίες που αγωνίζονται μακρυά από την Αττική, όπως ο Θρακιώτης επιχειρηματίας κ. Σπύρος Ιγνατιάδης, με μακρά διαδρομή στους παραγωγικούς φορείς της Βόρειας Ελλάδας.
Δεν συνηθίζω να παριστάνω τον «ακατάληπτο διανοητή» με βαρύγδουπες αναλύσεις και ακαδημαϊκές αοριστίες. Μπαίνω κατ’ ευθείαν στο θέμα.
Η κυβέρνηση πρέπει να:
- Μειώσει το πραγματικό κόστος λειτουργίας των επιχειρήσεων.
- Απελευθερώσει παραγωγικές επενδύσεις από τη γραφειοκρατία.
- Ανοίξει τη χρηματοδότηση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
- Μην αντιμετωπίζει την ανάπτυξη ως άθροισμα επιδοτήσεων.
Η επικέντρωση στόχων
Παλαιότερες εξαγγελίες περί παραγωγικού μοντέλου ήταν πολύ χρήσιμες για να καλύψουν τηλεοπτικό χρόνο και δημοσιογραφικό χώρο. Η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα χρειάζεται παραγωγικό μοντέλο.
Επομένως, πρέπει να δημιουργηθούν ρεαλιστικές στρατηγικές κατευθύνσεις για βιομηχανία, μεταποίηση, εξαγωγές, ναυπηγική, τεχνολογία και Logistics, σε βάθος πέντε, δέκα και δεκαπέντε ετών. Με στόχους, αξιολόγηση και κίνητρα.
Επίσης, πρέπει να υλοποιηθεί ο στρατηγικός στόχος που είχε αναφέρει ο τέως γ.γ. Νσυτιλίας & Λιμένων (και νυν Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του ΥΠΕΝ) κ. Ευάγγελος Κυριαζόπουλος. Σε συνέντευξη προς κλαδικό περιοδικό των Logistics έχει δηλώσει: «Πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα λιμάνια της χώρας ως πύλες παραγωγής και όχι μόνο ως σημεία διακίνησης».
Ειδικά τα Logistics μπορούν να αποτελέσουν τον μεγάλο αναπτυξιακό πολλαπλασιαστή. Μιλώ εκ πείρας από το 2005.
Εφοδιαστική αλυσίδα: Σταθερός αναπτυξιακός πόλος
Ο Πειραιάς, το Θριάσιο, η Ελευσίνα, οι σιδηρόδρομοι και οι οδικοί άξονες πρέπει να λειτουργήσουν ως ενιαίο παραγωγικό δίκτυο. Μόνο έτσι η Ελλάδα μπορεί να γίνει κόμβος εφοδιαστικής για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ο στόχος αυτός είχε τεθεί ήδη από το 2006, όταν ο κ. Κώστας Καραμανλής έθεσε τις βάσεις για την αξιοποίηση του Πειραιά ως διεθνούς διαμετακομιστικού κόμβου. Κατόπιν, μπήκαν οι βάσεις για τη Θεσσαλονίκη και καλλιεργήθηκε η ανάγκη διατροπικότητας ως προς τη μεταφορική υποστήριξη των εμπορευματικών ροών στην Ελλάδα.
Έτσι πρέπει να γίνει και τώρα. Να ληφθούν αποφάσεις. Όχι άλλες μελέτες!
Υπάρχει ήδη ο «οδικός χάρτης»
Οι προτάσεις του ΕΒΕΠ είναι γνωστές και οι περισσότερες έχουν διαρθρωτικό χαρακτήρα. Η πρόκληση για την κυβέρνηση είναι να ανταποκριθεί με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
- Τι θα αλλάξει μέσα στους επόμενους έξι μήνες;
- Ποια μέτρα θα εφαρμοστούν μέσα στο 2027;
- Ποια παραγωγικά έργα θα έχουν ολοκληρωθεί πριν από τις επόμενες εκλογές;
Αυτές είναι οι πραγματικές ερωτήσεις.
Η ΔΕΘ πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία ενός Εθνικού Σχεδίου Παραγωγικής Ανάπτυξης. Δεν υπάρχει χρόνος για παραστάσεις εξαγγελιών και απαντήσεις σε παραπολιτικά υπονοούμενα. Αντιθέτως, υπάρχουν προτάσεις, όπως υπάρχει και η γεωπολιτική αβεβαιότητα που δημιουργεί νέες οικονομικές ανάγκες και ευκαιρίες. Ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να δώσει τις κατευθύνσεις.
Αυτό που απομένει είναι η πολιτική απόφαση.
Και αυτή πρέπει να ληφθεί τώρα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να περιμένει την προεκλογική περίοδο.
Για να εξηγούμαστε.
Διαβάστε ακόμα:
