Ορισμένοι έχουν βαλθεί να κάνουν σχεδιασμούς με βάση τα χρονικά ορόσημα κάνοντας διάφορες ευήκοες εξαγγελίες όπως λ.χ. η «Ελλάδα 2030», το “Industry 4.0”, η «Μεταρρύθμιση 2.0» και ούτω καθεξής.
Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική και εξελίσσεται με ρυθμούς που θα απασχολήσουν τον ιστορικό του μέλλοντος.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, η εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Παραγουάη και την Ουρουγουάη δεν έχει μόνο πανηγυρισμούς και χαμόγελα από εκείνους που επωφελούνται από την υπογραφή της.
Η αποκαλούμενη “MERCOSUR” αποτελεί ένα σήμα κινδύνου για τις ισχνές και αδύναμες οικονομίες της Ε.Ε., μία από τις οποίες είναι η ελληνική. Δεν με ενδιαφέρει να μπω σε ατέρμονες κουβέντες αν έχει αλλάξει κάτι στην οικονομία συγκριτικά με το 2010 ή όχι. Αυτό θα μπορούσε να απασχολήσει τον φίλο Σωτήρη Τσαφούλια ώστε μετά το επιτυχημένο «Ριφιφί» να σκηνοθετήσει ένα δράμα με τίτλο «Τα Μνημόνια».
Με νοιάζει να αντιληφθούμε ότι η δεκαετία 2026 – 2036 θα είναι καθοριστική για την Ελλάδα αν υπάρξει κάποιος σοβαρός που δεν θα σκέφτεται προσωπικές μπίζνες αλλά θα εργαστεί για να καθοριστεί η στρατηγική εξέλιξης της χώρας σε μεσογειακό κόμβο Logistics, σε πλήρη εναρμόνιση με την αγορά, τους Έλληνες επιχειρηματίες και παραγωγούς. Αν δεν γίνει αυτό άμεσα, με πλήρη ανασύνταξη του Εθνικού Συμβουλίου Εφοδιαστικής Αλυσίδας και την παραγωγή απτού πολιτικού έργου, η χώρα μας θα μετατραπεί γρήγορα σε έναν ευάλωτο εισαγωγικό προορισμό με σημαντική απώλεια της ήδη ισχνής παραγωγής της.
Δεν είναι δυνατόν να έχουν περάσει 15 χρόνια από τη σύνδεση του εμπορικού λιμένα του Πειραιά με το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο και να μην λειτουργεί σωστά. Είναι ανήκουστο να μην έχουν δημιουργηθεί σύγχρονα rail links με βασικούς λιμένες της χώρας, να μην λειτουργούν ψηφιακά τελωνεία και να ασχολούμαστε με «παραγωγικά μοντέλα» χωρίς ουσία.
Για παράδειγμα, η αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα και η διασύνδεσή του με τη στρατηγική Logistics είναι πατριωτικό καθήκον που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της εποχής. Ας αφήσουμε παράσιτα όπως οι «φραπέδες» και οι «χασάπηδες» στους αρμοδίους κι ας ασχοληθούμε με την αυτάρκεια της ελληνικής κοινωνίας σε περίπτωση περαιτέρω επιδείνωσης του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και τις εξαγωγικές δυνατότητες της χώρας.
Δεν είμαι σκεπτικιστής με την Ευρώπη. Δεν υποτιμώ τη στρατηγική της Γερμανίας να προστατεύσει τη βαριά βιομηχανία της. Όμως απαιτώ για την πατρίδα μου και τον λαό της να υπολογίζεται ως ισότιμο, παλαιό, αλλά και αδικημένο, μέλος της Ε.Ε. που πληρώνει πολύ ακριβά πειραματισμούς από «κομισάριους» των Βρυξελλών, τραπεζίτες, ακτιβιστές με (κρατικούς) μισθούς από ΜΚΟ και χορηγούς πολιτικών.
Το άρθρο έχει δημοσιευθεί αρχικά στο LM
