ΠΑΡΟΥΣΙΑ – Η σπουδαία ηθοποιός Μάρω Κοντού άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο. Οι εμβληματικοί ρόλοι της θα συνεχίσουν να συγκινούν κάθε γενιά.
Κείμενο: Κατερίνα Κουβουτσάκη
Πανύψηλη, κόντρα στο επώνυμό της. Αρχοντική, κομψή, χαρισματική. Μια γυναίκα που δεν κατέκτησε μόνο τη μεγάλη οθόνη, αλλά και τις καρδιές όλων μας. Σήμερα το ελληνικό θέατρο και ο κινηματογράφος έγιναν φτωχότεροι.
Η Μάρω Κοντού έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Όμως οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν φεύγουν ποτέ. Συνεχίζουν να ζουν μέσα από τους ρόλους τους, τις ατάκες τους, τις μουσικές τους και τις αναμνήσεις που χάρισαν σε γενιές θεατών.
Οι ταινίες της μοιάζουν με κρίκους μιας αλυσίδας. Από τα «Κίτρινα Γάντια» και την «Αντιγόνη», μέχρι το «Αλίμονο στους Νέους», τον «Φίλο μου τον Λευτεράκη», τη «Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα», τη «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» και τον «Στρίγγλο που Έγινε Αρνάκι», κάθε ερμηνεία της ένωνε το γέλιο με τη συγκίνηση, την κομψότητα με την αλήθεια.
Χωρίς επιτήδευση
Η Μάρω Κοντού ήταν η αρχοντιά χωρίς έπαρση και η κομψότητα χωρίς επιτήδευση. Με ένα βλέμμα μπορούσε να πει περισσότερα από έναν ολόκληρο μονόλογο. Δεν υποδυόταν απλώς τους ρόλους της· τους ζούσε.
Γι’ αυτό και παραμένει διαχρονική. Και ίσως η πιο ταιριαστή φράση για εκείνη να είναι η ρήση του Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Το νόημα της ζωής είναι να φεύγει κανείς νέος… όσο πιο αργά γίνεται». Η Μάρω Κοντού το κατάφερε. Μέχρι και τα τελευταία χρόνια παρέμενε πνευματικά ακμαία, μαχητική, δημιουργική και πάντα «κοτσωνάτη», όπως θα λέγαμε λαϊκά.
Δεν υπήρξε η κλασική «ενζενί», όπως η Αλίκη ή η Τζένη, ούτε το στερεοτυπικό sex symbol της εποχής. Είχε μια δική της, μοναδική ταυτότητα. Ψηλή, επιβλητική, με αριστοκρατική φινέτσα, ξεχώριζε χωρίς να χρειάζεται υπερβολές.
Η αρχή στην Επίδαυρο
Κι όμως, ως πρώην χορεύτρια της Λυρικής Σκηνής διέθετε ένα από τα ωραιότερα κορμιά της γενιάς της. Μαζί με τη Μαίρη Χρονοπούλου ξεκίνησαν από τον χορό της Επιδαύρου το 1956, δύο νέα κορίτσια που έμελλε να γράψουν ιστορία. Η ίδια απέδειξε από νωρίς ότι ήταν μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα.
Ορφανή από πατέρα, αψήφησε τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της, εγκατέλειψε μια σίγουρη θέση στο Δημόσιο και ακολούθησε το θέατρο, σε μια εποχή που οι προκαταλήψεις απέναντι στις ηθοποιούς ήταν ακόμη έντονες. Έζησε τη ζωή της όπως ήθελε. Ερωτεύτηκε και αγαπήθηκε. Χωρίς θορύβους, χωρίς πικρίες, πάντα με αξιοπρέπεια. Ακόμη και όταν η προσωπική της ζωή δοκιμάστηκε, δεν επέτρεψε ποτέ στην πίκρα να την καθορίσει.
Η συνάντηση με τον Χορν
Με την ίδια ωριμότητα αποδέχθηκε και το γεγονός ότι δεν θα αποκτούσε παιδιά. «Ο γιατρός μού είπε πως δεν θα κάνω παιδιά, αλλά από την άλλη δεν θα γεράσω ποτέ. No problem!», έλεγε χαμογελώντας. Το 1959 ο Δημήτρης Χορν την επέλεξε για παρτενέρ του. Η πρώτη τους συνάντηση έχει μείνει θρυλική: εκείνη τον πέρασε για τον υπηρέτη του σπιτιού, όταν της άνοιξε την πόρτα ντυμένος απλά. Από εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε μια σπουδαία συνεργασία που κορυφώθηκε, μεταξύ άλλων, στο «Αλίμονο στους Νέους», χαρίζοντάς μας μία από τις πιο ρομαντικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου.
Η υποκριτική της δεινότητα φάνηκε και στη «Μαύρη Φορντ» του Μάνου Χατζιδάκι, όπου δεν τραγούδησε απλώς, αλλά ερμήνευσε με τρόπο που μόνο οι μεγάλοι ηθοποιοί μπορούν. Και φυσικά, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την Ελένη Κοκοβίκου στη «Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα».
Το ιδιαίτερο στίγμα
Παρότι η φυσική της παρουσία δεν ταίριαζε στην εικόνα της υποταγμένης μεταπολεμικής γυναίκας, μας έκανε να πιστέψουμε κάθε της λέξη, κάθε της βλέμμα, κάθε της σιωπή. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την «Κυρία Τσιριμπίμ – Τσιριμπόμ» του ελληνικού κινηματογράφου;
Και βέβαια ποιος μπορεί να λησμονήσει τη θρυλική ατάκα του Γιώργου Κωνσταντίνου: «Κυρία Κοκοβίκου μου, θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω!». Μια φράση που ξεπέρασε τα όρια της ταινίας, πέρασε στην καθημερινή μας γλώσσα και έγινε κομμάτι της μνήμης μας.
Αυτό ήταν το μεγαλείο της Μάρως Κοντού. Δεν δημιούργησε απλώς αξέχαστους ρόλους· δημιούργησε χαρακτήρες που εξακολουθούν να ζουν ανάμεσά μας, να μας κάνουν να γελάμε, να συγκινούμαστε και να τους αναφέρουμε σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι.
Καλό ταξίδι, αγαπημένη μας Μάρω Κοντού. Όπως στο «Αλίμονο στους Νέους» ο χρόνος έμοιαζε να νικιέται, έτσι και σήμερα το ταλέντο σου νικά τη λήθη. Ως Ελένη Κοκοβίκου θα συνεχίσεις να περπατάς στα σοκάκια της μνήμης μας, ως «Ιταλίδα από την Κυψέλη» θα χορεύεις για πάντα στις οθόνες μας και θα παραμένεις η αιώνια πρωταγωνίστρια της καρδιάς μας.
ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΗ σε όλα σου. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ. Περνούν στην αθανασία της τέχνης.
Διαβάστε ακόμα:
Μάρω Κοντού: Θλίψη για τον θάνατο της σπουδαίας ηθοποιού – Θα ακολουθήσει μεγάλο αφιέρωμα
