Τὸ πραγματικὸ πρόβλημα τῆς Χαριλάου Τρικούπη δὲν εἶναι οἱ δημοσκοπήσεις. Εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἑνὸς νέου λόγου ὕπαρξης
Ὑπάρχει ἕνας ἐλέφαντας στὸ «δωμάτιο» τῆς Χαριλάου Τρικούπη.
Κι ὅσο τὸ ΠΑΣΟΚ τὸν ἀγνοεῖ, τόσο μεγαλώνει.
Δὲν εἶναι οἱ δημοσκοπήσεις. Δὲν εἶναι ἡ φθορὰ τῆς κυβέρνησης. Δὲν εἶναι οὔτε ὁ ἀνταγωνισμὸς μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ ἢ τὸ κόμμα «ΕΛΑΣ».
Ὁ πραγματικὸς ἐλέφαντας εἶναι ἕνα ἁπλὸ ἐρώτημα: «Γιατί νὰ ψηφίσει σήμερα ἕνας πολίτης τὸ ΠΑΣΟΚ;».
Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο πολιτικὸ στοίχημα τοῦ Νίκου Ἀνδρουλάκη. Ὄχι ἂν τὸ κόμμα θὰ κατακτήσει τὴ δεύτερη θέση. Ἀλλὰ ἂν μπορεῖ νὰ ξαναγίνει δύναμη διακυβέρνησης.
Ἡ στασιμότητα τῶν τελευταίων ἐτῶν δὲν εἶναι μόνο δημοσκοπική. Εἶναι βαθιὰ στρατηγική.
Τὸ ΠΑΣΟΚ δείχνει συχνὰ νὰ κινεῖται χωρὶς καθαρὴ πυξίδα. Καταγγέλλει τὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ δυσκολεύεται νὰ περιγράψει μιὰ διαφορετικὴ Ἑλλάδα.
Ἡ ἱστορία του παραμένει βαριά. Τὸ πολιτικό του ἀποτύπωμα ὅμως μοιάζει ὅλο καὶ πιὸ ἀχνό.
Ἡ Διακήρυξη τῆς 3ης Σεπτέμβρη 1974 μίλησε γιὰ Ἐθνικὴ Ἀνεξαρτησία, Λαϊκὴ Κυριαρχία καὶ Κοινωνικὴ Δικαιοσύνη. Ποιά εἶναι ὅμως ἡ σύγχρονη μετάφραση αὐτῶν τῶν ἀρχῶν;
- Τί σημαίνει ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία σὲ ἕναν κόσμο γεωπολιτικῶν ἐξαρτήσεων;
- Πῶς ἀσκεῖται λαϊκὴ κυριαρχία στὴν ἐποχὴ τῶν ἀλγορίθμων καὶ τῶν ἀγορῶν;
- Πῶς ἀποκαθίσταται ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη ὅταν οἱ νέοι ἀδυνατοῦν νὰ ἀγοράσουν κατοικία ἢ νὰ σχεδιάσουν τὸ μέλλον τους;
Σὲ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα τὸ ΠΑΣΟΚ ὀφείλει νὰ δώσει πειστικὲς ἀπαντήσεις. Διαφορετικά, ἡ ἐπίκληση τῆς ἱστορίας του θὰ θυμίζει νοσταλγία καὶ ὄχι πολιτικὴ πρόταση.
Τὴν ἴδια στιγμή, ὁλοένα περισσότερα στελέχη θεωροῦν ἀναγκαία τὴν ἐπιστροφὴ ἔμπειρων πολιτικῶν ποὺ γνωρίζουν τὸν κομματικὸ μηχανισμὸ καὶ τὶς κοινωνικές του ἀναφορές.
Ὁ κ. Ἀντώνης Κοτσακᾶς, ὁ κ. Νῖκος Μαδεμλῆς καὶ ἡ κ. Τώνια Ἀντωνίου ἀνήκουν σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία.
Παράλληλα, πολλοὶ ζητοῦν τὴ συμβολὴ προσωπικοτήτων ὅπως ὁ κ. Νῖκος Παπανδρέου, ὁ κ. Κώστας Λαλιώτης, ὁ κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος καὶ ὁ κ. Κώστας Σκανδαλίδης.
Ὄχι γιὰ λόγους ἐπετειακούς. Ἀλλὰ γιατί γνωρίζουν πῶς ἕνα κόμμα μετατρέπεται σὲ κοινωνικὸ ρεῦμα.
Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνα δεύτερο πρόβλημα: Τὸ ΠΑΣΟΚ ἔχασε τὴ μάχη τῆς πολιτικῆς μνήμης.
Οἱ νεότερες γενιὲς δὲν γνωρίζουν ὅτι τὸ ΕΣΥ, τὸ ΑΣΕΠ, ἡ «Διαύγεια», ἡ ἠλεκτρονικὴ συνταγογράφηση καὶ κορυφαῖες κοινωνικὲς μεταρρυθμίσεις φέρουν ἔντονη πασοκικὴ σφραγῖδα. Ἡ Νέα Δημοκρατία ταυτίστηκε μὲ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τοῦ κράτους. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὰ κοινωνικὰ δικαιώματα.
Τὸ ΠΑΣΟΚ παρακολούθησε σιωπηλὰ ἄλλους νὰ οἰκειοποιοῦνται σημαντικὸ μέρος τῆς πολιτικῆς του κληρονομιᾶς.
Σήμερα ὁ κ. Νῖκος Ἀνδρουλάκης βρίσκεται μπροστὰ σὲ μιὰ ἱστορικὴ ἐπιλογή.
Μπορεῖ νὰ συνεχίσει μιὰ πορεία χαμηλῶν προσδοκιῶν. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἐπιχειρήσει μιὰ πραγματικὴ πολιτικὴ ἐπανεκκίνηση.
Τὸ ζητούμενο δὲν εἶναι λίγες δημοσκοπικὲς μονάδες.
Τὸ ζητούμενο εἶναι νὰ ξαναβρεῖ τὸ ΠΑΣΟΚ τὸν λόγο ὑπάρξεώς του.
- Νὰ μιλήσει ξανὰ γιὰ τὴ χώρα καὶ ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του.
- Νὰ διατυπώσει ἕνα καθαρὸ πολιτικὸ σχέδιο καὶ ὄχι μιὰ διαχειριστικὴ πρόταση.
- Νὰ παράγει ἐλπίδα καὶ ὄχι ἁπλῶς ἀντιπολίτευση.
Γιατί ὁ ἐλέφαντας παραμένει στὸ δωμάτιο.
Καὶ ὅσο παραμένει ἐκεῖ, καμία δημοσκόπηση, κανένα συνέδριο καὶ καμία ἐπικοινωνιακὴ καμπάνια δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὸν κρύψει.
Τὸ ἐρώτημα πλέον δὲν εἶναι ἂν ὑπάρχει.
Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν ἡ ἡγεσία τοῦ ΠΑΣΟΚ θὰ ἀποφασίσει νὰ τὸν ἀντιμετωπίσει.
Διαβάστε επίσης:
