Η εικόνα που αναδύεται από τη μελέτη του σημερινού Τύπου δεν είναι εκείνη μιας χώρας που οδεύει με βεβαιότητα προς μια συγκεκριμένη πολιτική κατάληξη. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα σκηνικό αυξανόμενης ρευστότητας, στο οποίο οι βασικοί πρωταγωνιστές επιχειρούν να καταλάβουν προνομιακές θέσεις πριν από μια πιθανή εκλογική αναμέτρηση. Η πραγματική σύγκρουση δεν αφορά τα σημερινά ποσοστά, αλλά τον πολιτικό χρόνο.
Ας κάνουμε λοιπόν μια σκιαγράφηση του σημερινού προφίλ των βασικών πρωταγωνιστών της πολιτικής επικαιρότητας.
Κυριάκος Μητσοτάκης
Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες συνεχίζουν να επενδύουν στο αφήγημα της σταθερότητας. Παρουσιάζουν τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον μοναδικό πόλο διακυβέρνησης σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση οφείλει να επιταχύνει μεταρρυθμίσεις, να ανανεώσει το πολιτικό της προσωπικό και να ενισχύσει το κοινωνικό της αποτύπωμα. Πίσω από τη ρητορική περί σταθερότητας, όμως, διακρίνεται και η αγωνία διατήρησης της πολιτικής πρωτοβουλίας.
Αντώνης Σαμαράς
Στον αντίποδα, ο κ. Αντώνης Σαμαράς εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για το αποκαλούμενο αντιμητσοτακικό ακροατήριο της Δεξιάς. Οι εφημερίδες που κινούνται σε αυτόν τον χώρο δεν επικρίνουν απλώς κυβερνητικές επιλογές· θέτουν ζήτημα ιδεολογικής φυσιογνωμίας της Νέας Δημοκρατίας. Το ερώτημά τους είναι αν το κυβερνών κόμμα παραμένει εκφραστής της παραδοσιακής κεντροδεξιάς ή αν έχει μετακινηθεί σε έναν περισσότερο τεχνοκρατικό και κεντρώο προσανατολισμό. Ο κ. Σαμαράς δεν εμφανίζεται ως υποψήφιος πρωθυπουργός, αλλά ως εν δυνάμει ρυθμιστής πολιτικής φθοράς.
Αλέξης Τσίπρας
Την ίδια στιγμή, η συζήτηση περί επιστροφής του κ. Αλέξη Τσίπρα μεταβάλλει τις ισορροπίες στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Αφορά πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ και τον κ. Νίκο Ανδρουλάκη, οι οποίοι βλέπουν να αμφισβητείται ο ρόλος τους ως αυτονόητου φορέα της αντιπολιτευτικής προοπτικής. Η έννοια της «προοδευτικής σύγκλισης» εξακολουθεί να κυριαρχεί στον σχετικό δημόσιο λόγο, αλλά μέχρι στιγμής παραμένει περισσότερο πολιτική επιθυμία παρά συγκροτημένο σχέδιο εξουσίας.
Η στάση των εφημερίδων
Οι πλέον θεσμικές φωνές του Τύπου, όπως η Καθημερινή και το Βήμα, παρακολουθούν τις εξελίξεις υπό διαφορετικό πρίσμα. Δεν εστιάζουν τόσο στη σύγκρουση προσώπων όσο στο ζήτημα του χρονισμού. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πότε θα θεωρήσει ο πρωθυπουργός ότι η αντιπολίτευση παραμένει αρκετά ανοργάνωτη ώστε να δικαιολογείται μια προσφυγή στις κάλπες.
Διότι κάθε μήνας που περνά προσφέρει χρόνο στον Τσίπρα να οργανωθεί, στον Ανδρουλάκη να ανασυνταχθεί και στον Σαμαρά να μετρήσει τις πραγματικές δυνατότητες επιρροής του.
Στο βάθος όλων αυτών βρίσκεται η κοινωνία. Η οργή για την ακρίβεια, η δυσπιστία προς τους θεσμούς και η κόπωση από τα διαδοχικά σκάνδαλα εξακολουθούν να υφίστανται, χωρίς όμως να έχουν ακόμη αποκτήσει σαφή πολιτική έκφραση. Παράλληλα, τα Ελληνοτουρκικά εξελίσσονται σε μεταβλητή πρώτης γραμμής, ικανή να επηρεάσει καθοριστικά το πολιτικό κλίμα.
Το καλοκαίρι προμηνύεται περίοδος έντονων ζυμώσεων και το φθινόπωρο περίοδος κρίσιμων αποφάσεων. Οι κ.κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Ανδρουλάκης και Αντώνης Σαμαράς κινούνται ήδη πάνω στην ίδια πολιτική σκακιέρα. Όσο λοιπόν ακούγεται περισσότερο η λέξη «σταθερότητα», τόσο πιθανότερο είναι ότι στο παρασκήνιο όλοι μετρούν το ίδιο πράγμα: τον κίνδυνο να χάσουν τη σωστή στιγμή.
Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
Διαβάστε ακόμα:
